ԽՕՍՔ ՅԱՐՈՒԹԵԱՆ

­Յա­րա­բե­րու­թեան կա­տա­րե­լու­թիւն

«Ե­թէ Ք­րիս­տո­սի կցորդ ե­ղանք` ի­րեն պէս մեռ­նե­լով,
նոյն­պէս ի­րեն կցորդ պի­տի ըլ­լանք` ի­րեն հետ
յա­րու­թիւն առ­նե­լով»։ (Հռմ. 6:4)

­Կան օ­րեր երբ ժա­մա­նա­կը կը դան­դա­ղի մե­զի հա­մար. այդ օ­րե­րէն են ­Յա­րու­թեան Ա­ւագ ­Շաբ­թո­ւան օ­րե­րը։ Իւ­րա­քան­չիւր օ­րը, իր խոր­հուր­դով կը լեց­նէ մեր հո­գի­նե­րը։ Ա­ւագ ­Շա­բա­թը ­Յա­րու­թեան ա­ւե­տի­սով կը մարմ­նա­ւո­րէ Աս­տո­ւած եւ մարդ յա­րա­բե­րու­թեան կա­տա­րե­լու­թիւ­նը։
­Զա­տի­կը Ք­րիս­տո­սի յա­րու­թեան տօ­նա­կա­տա­րու­թիւ­նը չէ միայն, այլ Աս­տո­ւա­ծա­յին սի­րոյ յայտ­նու­թիւ­նը, զոր կը կա­տա­րե­լա­գոր­ծո­ւի Ա­ւագ շաբ­թո­ւան եւ յա­րու­թեան պատ­կե­րով։ Ք­րիս­տո­սի իւ­րա­քան­չիւր քայլ, վեր­ջին ընթ­րի­քէն մին­չեւ գե­րեզ­ման եւ յա­րու­թիւն՝ կը հաս­տա­տէ Աս­տո­ւա­ծա­յին ճշմա­րիտ ու կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թեան վե­րա­հաս­տա­տու­մը մար­դուն հետ։

Ճշ­մա­րիտ սէր
Ք­րիս­տոս իր չար­չա­րանք­նե­րուն ընդ­մէ­ջէն մարմ­նա­ւո­րեց ճշմա­րիտ սի­րոյ կեն­դա­նի օ­րի­նա­կը։ Ան հե­ռո­ւէն չդի­տեց միայն, ձգե­լով մեզ մեր չար­չա­րանք­նե­րուն եւ նե­ղու­թիւն­նե­րուն մէջ ա­ռան­ձին։ Ք­րիս­տոս խա­չի ջամ­բով իր վրայ ա­ռաւ բո­լո­րիս մեղ­քե­րը, մտա­հո­գու­թիւն­նե­րը, վա­խե­րը եւ նոյ­նիսկ կաս­կած­նե­րը։ Ան ըն­դու­նեց ­Գող­գո­թա­յին ճամ­բան, խա­չին ծան­րու­թիւ­նը ու գե­րեզ­մա­նին լռու­թիւ­նը եւ ցոյց տո­ւաւ Աս­տուա­ծա­յին սի­րոյ ճշմար­տու­թիւ­նը։ Այս սէ­րը ճշմա­րիտ է, ո­րով­հե­տեւ Աս­տո­ւած չի հրա­ժա­րիր մեզ­մէ երբ կոր­սո­ւած ենք եւ կը քա­լէ մե­զի հետ երբ նոյ­նիսկ կը հե­ռա­նանք իր­մէ։
­Զա­տի­կը խորհր­դա­ւոր տա­րա­կեր­պու­թիւն (փա­րա­տոքս) է. Աս­տո­ւած իր վրան կ­՚առ­նէ այն ին­չը վնա­սա­կար է որ­պէս­զի մար­դուն փո­խան­ցէ այն ինչ կեն­սա­տու է։ Այս ինք­նա­զո­հո­ղու­թեամբ Աս­տո­ւած կը կա­տա­րե­լա­գոր­ծէ յա­րա­բե­րու­թիւ­նը ո՛չ թէ պա­տի­ժով կամ դա­տա­պար­տու­թեամբ, այլ ճշմա­րիտ սի­րով։ ­Հե­տե­ւա­բար, Աս­տո­ւած մեր տե­ղը գրա­ւեց որ­պէս­զի մենք ալ իր մէջ տեղ գտնենք։

­Յա­րու­թիւ­նը` փո­խա­նա­կու­թիւն
­Հասկ­նա­լու հա­մար ­Յա­րու­թեան խոր­հուր­դը, պէտք է հասկ­նանք Աս­տու­ծոյ եւ մար­դու մի­ջեւ նոր ուխ­տին խոր­հուր­դը։ ­Զատ­կա­կան պատ­մու­թիւ­նը խա­չին վրայ չա­ւար­տիր, այլ ­Յա­րու­թեամբ հա­ւատ­քի նոր կեանք կը շնոր­հո­ւի։ Աս­տո­ւած իր վրայ ա­ռաւ մար­դուն մա­հո­ւան խա­չը եւ փո­խա­րէ­նը շնոր­հեց Աս­տո­ւա­ծա­յին կեան­քի լիու­թիւ­նը։ ­Գե­րեզ­մա­նը, որ կը խորհր­դան­շէր մահ եւ պար­տու­թիւն, փո­խա­կեր­պո­ւե­ցաւ յա­րու­ցեալ կեան­քի եւ յաղ­թա­նա­կի:
­Յա­րու­թեամբ Աս­տո­ւած փո­խա­նա­կեց ժա­մա­նա­կա­ւո­րը յա­ւի­տե­նա­կա­նու­թեան հետ. իր վրայ ա­ռաւ մեղ­քը մեզ տա­լով նե­րում, յանձն ա­ռաւ մա­հը մեզ տա­լով ան­մա­հու­թիւն, մեր­ժո­ւե­ցաւ մար­դէն սա­կայն ող­ջա­գու­րեց, ըն­դու­նեց մար­դուն, եւ վեր­ջա­պէս ժա­մա­նա­կա­ւոր սի­րոյ դի­մաց յա­ւի­տե­նա­կան սի­րով սի­րեց մեզ։ Այս փո­խա­նա­կու­թիւ­նը կը պատ­կե­րէ Աս­տո­ւա­ծա­յին յա­րա­բե­րու­թեան կա­տա­րե­լու­թիւ­նը. յա­րա­բե­րու­թիւ­նը մը զոր կ­՚ի­րա­կա­նա­նայ Աս­տու­ծոյ ո­ղոր­մու­թեամբ, շնորհ­քով, սի­րով, որ ան­սահ­ման է եւ նե­րու­մով, որ ա­ռանց պայ­ման­նե­րու է։

Ապ­րիլ կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թեամբ
Ար­դա­րեւ, ­Յա­րու­թեան տօ­նը մէկ օ­րո­ւան յի­շա­տակ­ման կամ տօ­նա­կա­տա­րու­թեան օր չէ. ան հրա­ւէր է մաս­նա­կից դառ­նա­լու Աս­տո­ւած եւ մարդ յա­րա­բե­րու­թեան, յա­րա­բե­րու­թիւն մը, ուր կը սոր­վինք սի­րել այն սի­րով, որ Աս­տո­ւած սի­րեց մեզ։ ­Մեր իւ­րա­քան­չիւր նե­րո­ղամտու­թիւ­նը, կա­րեկ­ցու­թիւ­նը, սէ­րը եւ յու­սադ­րու­թիւ­նը մեր նմա­նին հան­դէպ ապ­րումն է այդ կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թեան։
Աս­տու­ծոյ շնոր­հած կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թիւ­նը վե­րա­ցա­կան բան մը չէ, ան մարմ­նա­ցումն է Ք­րիս­տո­սի յա­րու­թեան։ ­Յա­րու­թիւ­նը մեզ կը յի­շեց­նէ, թէ կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թիւ­նը նե­ղու­թիւն­նե­րէ եւ դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րէ խու­սա­փե­լով չէ որ կը կազ­մո­ւի այլ չար­չա­րան­քէն ետք փառ­քի եւ մա­հո­ւան դի­մաց յա­րու­թեան յաղ­թա­նա­կով։
­Սի­րե­լի­ներ, այ­սօ­րո­ւան աշ­խար­հը մեզ կը ներ­կա­յա­նայ բազ­մա­թիւ ա­նո­րո­շու­թիւն­նե­րով, պա­տե­րազմ­նե­րով եւ դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րով։ ­Յա­րու­թեան տօ­նը ան­գամ մը եւս մեզ կը յի­շեց­նէ ճշմա­րիտ եւ մնա­յուն խա­ղա­ղու­թեան մա­սին, կա­րե­ւոր եւ մնա­յուն յա­րա­բե­րու­թեան մա­սին։
­Թեղ որ մեր ­Տի­րոջ ­Յա­րու­թեան տօ­նը ներք­նա­պէս խա­ղա­ղեց­նէ մեզ եւ ա­ռիթ ըլ­լայ վե­րա­նո­րո­գո­ւե­լու մեր հա­ւատ­քի եւ Աս­տու­ծոյ հետ կա­տա­րեալ յա­րա­բե­րու­թեան մէջ։

Ք­րիս­տոս ­Յա­րեաւ ի մե­ռե­լոց
Օրհ­նեալ է ­Յա­րու­թիւ­նը Ք­րիս­տո­սի

ՍԱՀԱԿ ԵՊՍ. ԵՄԻՇԵԱՆ
Ա­ռաջ­նորդ ­Յու­նաս­տա­նի ­Հա­յոց թե­մին