ԱՅԼԱԶԱՆ

Խոր կսկի­ծով կը գու­ժենք ­Հա­յաս­տա­նի մշա­կոյ­թի վաս­տա­կա­ւոր գոր­ծիչ, Թ.Ալ­թու­նեա­նի ա­նո­ւան եր­գի-պա­րի պե­տա­կան հա­մոյ­թի գլխա­ւոր պա­րու­սոյց ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ԽԱՉԻԿԵԱ­Նի մա­հը, որ կեան­քէն հե­ռա­ցաւ 71 տա­րե­կան հա­սա­կին։ Ան...

­Հա­յու­թեամբ տրո­փող սիրտ մը եւս կանգ ա­ռաւ մօտ քա­ռա­սուն օ­րեր ա­ռաջ։ ­Յու­նա­հայ գա­ղու­թին մէջ ծա­նօթ եւ յար­գո­ւած անձ­նա­ւո­րու­թիւն մը՝ ­Վա­հէ ­Փաթ­թու­կեան 95 տա­րե­կա­նին իր աչ­քե­րը...

Վեր­ջերս, մա­հա­ցաւ նախ­կին յու­նա­հայ, ար­ժան­թի­նա­հայ յայտ­նի եր­գա­հան եւ  խմբա­վար ­Ժան Ալ­մու­խեան: Ծ­նած էր 1932-ին, ­Յու­նաս­տան, 1947-ին ըն­տա­նի­քով հաս­տա­տո­ւած էր Ար­ժան­թին: Ու­սա­նած էր Ար­ժան­թի­նի ա­կա­նա­ւոր ե­րա­ժիշտ...

­Յու­նա­հայ գա­ղու­թի ազ­նո­ւա­կան ան­դամ­նե­րէն եւս մէ­կը՝ ­Յա­րու­թիւն ­Թագ­ւո­րեան, կեան­քէն հե­ռա­ցաւ Ապ­րի­լի ա­ռա­ջին օ­րե­րուն։ ­Հան­գու­ցեա­լը կը պատ­կա­նէր այն սե­րուն­դին, որ Բ. ­Հա­մաշ­խար­հա­յին պա­տե­րազ­մի ար­հա­ւիր­քէն ետք...

Զաւակս չի լաս... ՄԻՆՍԱՐ ­­Հի­ւան­դա­նո­ցին սե­նեակս երբ գաս, Ու զիս փնտռե­լով չգտնաս տղաս, Ան­կո­ղինս դուն երբ պա­րապ տես­նես, Ու բժիշկ­նե­րուն խօս­քե­րը լսես... «­­Գի­տէ՞ք, ա­մէն ինչ, ան­խոնջ փոր­ձե­ցինք, «Ո­րե­ւէ ջանք, ճիգ, չխնա­յե­ցինք, «­­Բայց...

ՄԵՂՈՒ Վ­ճի­ռը ծանր էր բայց ար­դար... ­Դա­տա­խա­զը զին­քը մա­հո­ւան դա­տա­պար­տեց... - ­Վեր­ջին փա­փաքդ ի՞նչ է, հար­ցուց բան­տա­պա­հը... - ­Թուղթ եւ մա­տիտ... կ’ու­զեմ մօրս վեր­ջին նա­մակ մը գրել... ­Վեր­ջին փա­փա­քը...

ՄԵՂՈՒ Շո­գե­կառ­քը ճամ­բայ պի­տի ել­լէր ե­րե­կո­յեան ժա­մը ե­րե­քին... Ժա­մա­ցոյ­ցին աչք մը նե­տե­լով, տե­սաւ որ ժա­մը տա­կա­ւին եր­կու էր... «­Դեռ մէկ ժամ կայ առ­ջեւ­նիս» մտա­ծեց, ու ապ­րանք­նե­րը տե­ղա­ւո­րե­լէն...

Խոր կսկի­ծով տե­ղե­կա­ցանք յու­նա­հայ հա­սա­րա­կա­կան եւ կու­սակ­ցա­կան գոր­ծիչ ­Տիգ­րան ­Քա­ջի­կեա­նի մա­հուան լուրը։ ­Հան­գու­ցեա­լը ո­րոշ ժա­մա­նակ ա­ռող­ջա­կան բար­դու­թիւն­նե­րով հի­ւան­դա­նոց կը գտնո­ւէր։ Ան­դա­մակ­ցած է ­Ռամ­կա­վար Ա­զա­տա­կան...

­Հա­յաս­տա­նի, Ար­ցա­խի եւ Ս­փիւռ­քի ի­րա­կա­նու­թեան մէջ հան­րա­ծա­նօթ եւ գոր­ծու­նեայ ա­նուն հան­դի­սա­ցած, «­Հայ սեւ գօ­տի­նե­րու միու­թեան» (ΑΒΒΑ) հիմ­նա­դիր եւ նա­խա­գահ, հա­ւա­տա­ւոր դաշ­նակ­ցա­կան ըն­կեր, ­Մեր­ձա­ւոր Ա­րե­ւել­քի...

ՄԻՆՍԱՐ ­Հա­կա­ռակ որ մու­թը շա­տոնց կո­խած էր, բայց եւ այն­պէս, ­Վար­դա­նի­կը՝ իր ման­կա­կան սե­նեա­կին մէկ ծայ­րը բա­րի-բա­րի նստած, խոր մտա­ծում­նե­րու մէջ թա­ղո­ւած էր... Իր հայ­րը, հան­րա­ծա­նօթ...