ԱՅԼԱԶԱՆ

«­Թէ­քէեան ­Կենտ­րոն»ին մէջ բա­ցո­ւե­ցաւ բա­ցա­ռիկ մոս­կո­ւաբնակ հայ նէյ­րո­վի­րա­բոյժ, ջրա­սու­զակ եւ լու­սան­կա­րիչ ­Սեր­գէյ ­Գաս­պա­րեա­նի հե­ղի­նա­կած «Ս­տորջ­րեայ աշ­խար­հի գաղտ­նիք­նե­րը» խո­րա­գի­րը կրող լու­սան­կար­չա­կան ցու­ցա­հան­դէ­սը՝ «­Թէ­քէեան ­Կենտ­րոն» հիմ­նադ­րա­մի...

ՆԱԶԻԿ ԱՐԹԻՆԵԱՆ «Հորիզոն» Յու­նո­ւար 19ին ­Մոնթ­րէա­լի մէջ վախ­ճա­նե­ցաւ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան վե­րապ­րող­նե­րէն Ք­նար ­Պոհ­չէ­լեան Ե­մէ­նի­ճեան։ Ս­տո­րեւ՝ իր Ինք­նա­կեն­սագ­րու­թիւ­նը, որ գրի առ­նո­ւած է եր­կու տա­րի ա­ռաջ.- «­Մեր մեծ մայ­րի­կին...

­Յու­նո­ւար 23ի այս օ­րը, հինգ տա­րի ա­ռաջ, յատ­կա­պէս հա­յու­թիւ­նը՝ աշ­խար­հի չորս ծա­գե­րուն, ամ­բողջ ժա­մեր լա­րո­ւած ու­շադ­րու­թեամբ եւ անձ­կու­թեամբ հե­տե­ւե­ցաւ Ֆ­րան­սա­յի ­Ծե­րա­կոյ­տին ա­ռանձ­նա­յա­տուկ բաց նիս­տին,...

­Յու­նո­ւար 21ի օ­րը, 145 տա­րի ա­ռաջ, 21 տա­րի­քը նոր թե­ւա­կո­խած, բայց ար­դէն թո­քախ­տէ հիւ­ծած՝ երկ­րա­յին այս կեան­քէն առ­յա­ւէտ հե­ռա­ցաւ վա­ղա­մե­ռիկ բա­նաս­տեղ­ծի իր հան­ճա­րեղ բո­ցա­վա­ռու­մով...

­Յու­նո­ւար 19ի այս օ­րը կը լրա­նայ տաս­նե­րորդ տա­րե­լի­ցը հայ ժո­ղո­վուր­դի մե­րօ­րեայ հե­րոս­նե­րէն Հ­րանդ ­Տին­քի նա­հա­տա­կու­թեան։ 2007թո­ւա­կա­նի ճիշդ այս օ­րը, ­Պոլ­սոյ գլխա­ւոր թա­ղա­մա­սե­րէն ­Շիշ­լիի մէջ գտնո­ւող...

­Յու­նո­ւար 18ին կը նշենք ծննդեան տա­րե­դար­ձը մեր ժո­ղո­վուր­դի բա­ցա­ռիկ ծնունդ­նե­րու հա­մաս­տե­ղու­թեան մէջ իր ու­րոյն տեղն ու պայ­ծառ ճա­կա­տը նո­ւի­րա­գոր­ծած հայ մեծ ՅԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ Ս­տե­փան ­Զօ­րեա­նին,...

«Ես հա­ւա­տում եմ, հայ ժո­ղո­վուրդ,քո ­Դար­ձին, ... վասն­զի կամր­ջըն­կեց Ա­րաք­սի ա­փե­րին, ­Մա­սի­սի խորհր­դա­ւոր հա­յեաց­քի տակ մեր ­Հայ­րե­նի­քը կայ, ... որ ակն­դէտ ու խռո­վա­յոյզ՝ նա­յում, նա­յո՜ւմ...

ՕՔՍԱՆԱ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ - «Ակօս» Ա­ղեք­սանդր ­Մա­կե­դո­նա­ցի՝ ով ապ­րել եւ իշ­խել է Ք.Ա. չոր­­րորդ դա­­­րում, եւ ում մա­­­սին ա­ռաս­­­պել­նե­­­րը չեն լռում մինչ օրս։ ­Նա ե­րա­­­զում էր տի­­­րա­նալ...

Ս. ՄԱՀՍԷՐԷՃԵԱՆ ­Քա­ղա­քա­կան գի­տու­թիւն­ներն ու ա­րո­ւես­տը իր ան­ձին մէջ մէկ­տե­ղող ե­րի­տա­սարդ ու­սում­նա­սի­րո­ղի մը՝ ­Տիգ­րան Ե. ­Քա­սու­նիի լոյս ըն­ծա­յած այս հա­տո­րին խո­րա­գիրն իսկ բազ­մա­թիւ թե­լադ­րանք­ներ ու­նի...

ԱՐՓԻԿ ՓԱՓԱԽՉԵԱՆ ­Կեանքն ու մա­հը քայ­լում էին ի­րար հետ։ ­Կեանքն ա­սաց. - ­Նա­յի՛ր, ի՜նչ գե­ղե­ցիկ է մեր շրջա­պա­տը. ա­մէն ան­գամ, ա­մէն ծաղ­կի, ծա­ռի, ա­մէն ծնուն­դին կեանք...