­Բա­ցա­ռիկ հա­մերգ ­Թե­սա­ղո­նի­կէի մէջ

Ա­ռանձ­նա­յա­տուկ հա­մերգ մը ա­ւել­ցաւ ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան 111-ա­մեա­կի ո­գե­կո­չում­նե­րու շար­քին, ­Թե­սա­ղո­նի­կէի մէջ լսո­ւած հայ­կա­կան հնչիւն­նե­րուն տակ, ­Հինգ­շաբ­թի, 30 Ապ­րիլ 2026-ի ե­րե­կո­յեան։ ­Քա­ղա­քի հա­մեր­գաս­րա­հին մէջ ներ­կայ ե­ղող յոյն եւ հայ հան­դի­սա­տես­նե­րը ա­ռի­թը ու­նե­ցան վա­յե­լե­լու բարձ­րո­րակ ներ­կա­յա­ցում մը, ուր մէկ կող­մէն հայ­րե­նի տա­ղան­դա­ւոր դաշ­նա­կա­հար ­Հայկ ­Մե­լի­քեան ծա­ւա­լեց իր բարձր տա­ղան­դը, իսկ միւս կող­մէն յու­նա­հայ ար­ժէ­քա­ւոր մե­ներգ­չու­հի ­Սի­րան ­Չա­լը­քեան իր ձայ­նի հարս­տու­թիւ­նը տա­րա­ծեց սրա­հին մէջ, եր­կուքն ալ հրամց­նե­լով հայ դա­սա­կան ու հո­գե­ւոր գան­ձա­րա­նի յատ­կան­շա­կան ստեղ­ծա­գոր­ծու­թիւն­ներ։
­Հայկ ­Մե­լի­քեան ծա­նօթ ա­րո­ւես­տա­գէտ մըն է յու­նա­հա­յու­թեան հա­մար իր ան­ցեա­լի կա­տա­րում­նե­րով։ Այս ան­գամ, ան իր տա­ղան­դը բա­ցա­յայ­տեց մեկ­նա­բա­նե­լով Ա­րամ ­Խա­չա­տու­րեա­նի դաշ­նա­մու­րի եւ նո­ւա­գա­խում­բի հա­մար գրո­ւած բա­ժի­նը, որ հմա­յեց հան­դի­սա­տե­սը եւ ցոյց տո­ւաւ հայ ազ­գի ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ու­ժը։ ­Թե­սա­ղո­նի­կէի պե­տա­կան նուա­գա­խում­բը ղե­կա­վա­րեց հան­րա­յայտ խմբա­վար ­Ֆի­լիփ ­Ֆոր­ժէ, ո­րուն ճպո­տին տակ, դա­սա­կան հնչիւն­նե­րը ստա­ցան տար­բեր ե­րանգ մը եւ հան­դի­սա­ցան հայ­կա­կան աշ­խար­հի մե­ղե­դի­նե­րու տա­րափ մը, լիաց­նե­լով նրբա­գեղ ճա­շակ­նե­րը եւ ար­ժա­նա­ւո­րա­պէս ներ­կա­յաց­նե­լով հայ մեծ ե­րա­ժիշ­տին նե­րաշ­խար­հը, ո­րուն ա­մէն մէկ ձայ­նա­նի­շին վրայ դրոշ­մո­ւած է հայ հո­ղին հզօր ձայ­նը։
­Հայկ ­Մե­լի­քեա­նի թիւ­թիչ կա­տա­րու­մը ցոյց տո­ւաւ, թէ որ­քան հա­րա­զատ է հայ­կա­կան մե­ղե­դիի մեկ­նա­բա­նու­մը, իսկ ա­նոր կա­խար­դա­կան մատ­նե­րը լա­ւա­պէս տի­րա­ցած են դաշ­նա­մու­րի ստեղ­նա­շա­րի ամ­բող­ջա­կան ու­ժին։ ­Մե­լի­քեան իր ինք­նավս­տահ ներ­կա­յու­թեամբ, նրբազ­գաց զար­կե­րով եւ մեղ­մա­նուշ ար­տա­յայտ­չա­կա­նու­թեամբ տո­ւաւ ­Խա­չա­տու­րեա­նի հո­գիին ծալ­քե­րէն բխող հայ­կա­կան պատ­կեր­նե­րը, ո­րոնց վրայ ինք եւս ա­ւել­ցուց իր տա­ղան­դա­շատ ա­րո­ւես­տը։ ­Հո­գե­հա­րա­զատ հոսք մըն էր, ո­րուն խո­րա­պատ­կե­րը կը յի­շեց­նէր հայ­րե­նի քա­միին ու ա­րե­ւին պայ­ծառ դպչու­մը մար­դոց հո­գի­նե­րուն վրայ։
Եր­կար ե­ղաւ ներ­կայ բազ­մու­թեան գնա­հա­տան­քը, ան­վերջ ծա­փող­ջոյն­նե­րով ­Մե­լի­քեան զգաց նաեւ յոյն հան­րու­թեան ջերմ ըն­կա­լու­մը հայ ա­րո­ւես­տին հան­դէպ։
Երկ­րորդ մա­սը հայ­կա­կան հո­գե­ւոր մթնո­լոր­տի մը վե­րա­ցա­կան ար­տա­յայ­տու­թիւնն էր ըն­դար­ձակ սրա­հին մէջ։
­Սի­րան ­Չա­լը­քեան, իր եր­կար տա­րի­նե­րու տա­ղան­դա­ւոր փոր­ձա­ռու­թեամբ, գի­տէ հայ­կա­կան շա­րա­կա­նին տալ գոյն եւ զգա­ցում, իր մեղ­մա­նուշ ձայ­նին բո­լոր ե­րանգ­նե­րը իր գործ դնե­լով բե­մին վրայ։ ­Մեր սի­րե­լի ա­րո­ւես­տա­գի­տու­հին մեկ­նա­բա­նեց Խ­րիս­թոս ­Խա­ծի­սի «­Լոյս խա­չէն» ամ­բող­ջու­թիւ­նը, որ յատ­կա­պէս Ա­ւագ ­Շաբ­թո­ւան մե­ղե­դի­նե­րու ու շա­րա­կան­նե­րու ձե­ւա­ւո­րումն է ձայ­նի ու նո­ւա­գա­խում­բի հա­մար, նա­խա­պէս պատ­րաս­տո­ւած համ­բա­ւա­ւոր երգ­չու­հի Ի­զա­պէլ ­Պայ­րագ­տա­րեա­նին հա­մար։
­Սի­րան ­Չա­լը­քեա­նի մեկ­նա­բա­նու­թիւ­նը, իր ու­րոյն գոյ­նե­րու ե­լե­ւէջ­նե­րով, ան­զու­գա­կան մեկ­նա­բա­նու­թիւն մըն էր հայ ժո­ղո­վուր­դի կրած ան­թիւ չար­չա­րանք­նե­րուն մասին, միա­ժա­մա­նակ՝ ա­նոնց մէ­ջէն դէ­պի յա­րու­թիւն եւ նոր վե­րապ­րում տա­նող ճա­նա­պար­հի մը յայտ­նու­թիւնն էր բե­մին վրայ։ ­Մերթ մեղմ, մերթ հզօր ձայ­նե­ղա­նակ­նե­րու հոս­քը հա­մա­կեց հան­դի­սա­տե­սը, ցոյց տա­լով նաեւ բարձր տա­ղան­դը երգ­չու­հիին ու ա­նոր ըն­կե­րակ­ցող նո­ւա­գա­խում­բին։
­Ժո­ղո­վուր­դի հիա­ցու­մը իր գա­գաթ­նա­կէ­տին հա­սաւ, խան­դա­վառ ու յու­զում­նա­լից ար­տա­յայ­տու­թիւն­նե­րով, գնա­հա­տան­քի խօս­քե­րով ու յու­զա­խառն վե­րա­բե­րու­մով, որ ա­ւար­տին յատ­կան­շեց սրա­հին մէջ սա­ւառ­նող ո­գե­ւո­րու­թիւ­նը։
­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան յար­գան­քի նշում­նե­րուն կար­գին, բա­ցա­ռիկ ե­լոյ­թի կազ­մա­կեր­պու­մը ա­ռիթ ե­ղաւ, որ­պէս­զի յոյն հան­դի­սա­տե­սը իւ­րո­վին գնա­հա­տէ հայ ժո­ղո­վուր­դի ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ու­ժը, ո­րուն ար­ձա­գան­քը եր­կար պի­տի մնայ բո­լոր ա­նոնց հո­գեղէն էութեան մէջ, ո­րոնք վա­յել­քը ու­նե­ցան խո­րա­սու­զո­ւե­լու հայ մշա­կոյ­թի ան­զու­գա­կան աշ­խար­հէն ներս։

1 Հիւրատետր 3