Հ.Կ.­Խա­չի «­Սի­րոյ ­Պա­զար»-ը ան­գամ մը եւս ծառայեց իր նպատակին

Ան­նա­խըն­թաց հա­մախմ­բո­ւա­ծու­թեան եւ յա­ջո­ղու­թեան ա­ռիթ մը ե­ղաւ ­Կի­րա­կի, 29 ­Մարտ 2026-ի օ­րը, երբ ­Յու­նաս­տա­նի ­Հայ ­Կա­պոյտ ­Խա­չի «­Սի­րոյ ­Պա­զար»-ը դար­ձեալ իր դռնե­րը բա­ցաւ հայ եւ յոյն հան­րու­թեան առ­ջեւ, դառ­նա­լու հա­մար ­Միու­թեան բա­րե­սի­րա­կան նպա­տակ­նե­րուն սա­տա­րող բա­ցա­ռիկ օր մը։ ­Խան­դա­վառ եւ ժրա­ջան մթնո­լոր­տին ներ­քոյ, հայ­րե­նակից­ներ եւ յոյն բա­րե­կամ­ներ բո­լո­րո­ւե­ցան «Ին­թեր­քոն­թի­նեն­թըլ» հիւ­րա­նո­ցի շքեղ սրահ­նե­րուն մէջ, քա­ջա­լե­րե­լու եւ զօ­րա­վիգ կանգ­նե­լու Հ.Կ.­Խա­չի ազ­գա­նո­ւէր աշ­խա­տանք­նե­րուն, ո­րոնց չափն ու տա­րո­ղու­թիւ­նը եր­կար տաս­նա­մեակ­նե­րէ ի վեր ան­ցած է գա­ղու­թա­յին սահ­ման­նե­րը եւ ի­րենց բա­րե­րար ներ­գոր­ծու­թեամբ սա­տա­րած է հայ­րե­նի եւ ար­ծո­ւա­բոյն Ար­ցա­խի օ­ժան­դա­կու­թեան։
Ա­հա, այս ան­գամ եւս, ո­րե­ւէ ճիգ չէր խնա­յո­ւած, որ­պէս­զի լայ­նա­ծիր սրահ­նե­րուն մէջ, ոչ իսկ մէկ ան­կիւն պա­րապ մնայ։ Ա­մէն կողմ, խա­չու­հի ըն­կե­րու­հի­նե­րը կանգ­նած էին սե­ղան­նե­րու ե­տին, սպա­սար­կե­լով հա­րիւ­րա­ւոր այ­ցե­լու­նե­րը եւ ա­նոնց տրա­մադ­րե­լով հայ­կա­կան հա­մեղ ճա­շե­րու եւ ա­նու­շե­ղէ­նե­րու ըն­տիր տե­սակ­ներ, ո­րոնք պատ­րաս­տո­ւած էին խա­չու­հի­նե­րու տքնա­ջան ձեռ­քե­րով։ ­Միա­ժա­մա­նակ, հայ­կա­կան այլ ի­րեր, նուէր­ներ, ան­հատ ձեռ­նար­կու­նե­րու ապ­րան­քա­տե­սակ­ներ, գիր­քեր եւ հրա­տա­րա­կու­թիւն­ներ, բո­լո­րը միա­սին կազ­մե­ցին հայ­կա­կան ջերմ օ­ճա­խի մը գրա­ւիչ բա­ժին­նե­րը, ո­րոնց շուրջ ժո­ղո­վուր­դի հե­տաքրք­րու­թիւնն ու խան­դը ան­սահ­ման զգա­ցում­ներ կը ստեղ­ծէր։
­Շա­րու­նա­կա­կան գոր­ծի վրայ էին Հ.Կ.­Խա­չի Շր­ջա­նա­յին վար­չու­թեան , ինչ­պէս նաեւ ­Գո­քի­նիոյ «­­­­Սօ­սէ», ­­­­Ֆիք­սի «­­­­Ռու­բի­նա», ­­­­Գա­րէա-­­­­Կե­սա­րիա­նիի «Աղ­թա­մար», Ա­թէն­քի «­­­­Ծո­վի­նար» եւ ­­­­Ֆա­լի­րո­յի «­­­­Նա­յի­րի» մաս­նա­ճիւ­ղե­րու ընկերուհի­նե­րը, ո­րոնք մե­ղո­ւա­փե­թա­կի մը նման լծո­ւած էին աշ­խա­տան­քի, մէկ առ մէկ ու լայն ժպի­տով ըն­դու­նե­լու հա­մար բո­լոր տա­րի­քի այ­ցե­լու­նե­րը եւ ա­նոնց տրա­մադ­րե­լու եր­կա­րամ­սեայ գոր­ծին լա­ւա­գոյն ար­դիւն­քը։
­Հա­ւա­նա­բար, ան­տե­ղեակ օ­տա­րի մը հա­մար այդ օ­րո­ւան պատ­կե­րը տպա­ւո­րու­թիւ­նը կրնայ ստեղ­ծել, թէ սոսկ մէկ օ­րո­ւան խան­դա­վառ զօ­րա­շարժ մըն է կա­տա­րո­ւա­ծը։ Կրկ­նու­թեան իսկ գնով, պէտք է յայտ­նել ու շեշ­տել, թէ նման մե­ծա­ծա­ւալ ծրա­գիր­ներ քա­նի մը օ­րե­րու շարժ­ման ար­դիւնք չեն։ Ա­նոնք եր­կար ա­միս­նե­րու, ա­կումբ­նե­րու մէջ ա­մէ­նօ­րեայ ներ­կա­յու­թեան, յա­ճախ տուն եւ ըն­տա­նիք երկ­րորդ կար­գի թո­ղե­լով, մեր աննման խա­չու­հի­նե­րու քրտին­քի աշ­խա­տանքն է, ո­րուն վա­յել­քը կը տրո­ւի հա­սա­րա­կու­թեան։ ­Մեր ա­կումբ­նե­րու սրահ­նե­րը կը դառ­նան ձե­ռա­յին աշ­խա­տան­քի իս­կա­կան օ­ճախ­ներ, ուր խա­չու­հի­նե­րու ձեռ­քով կը պատ­րաս­տո­ւին ան­թիւ հայ­կա­կան հա­մեղ ու­տես­տե­ղէն­ներ, ո­րոնք ­Պա­զա­րի օ­րը հա­զիւ քա­նի մը ժա­մո­ւան մէջ կը սպա­ռին, յա­ճախ հիաս­թա­փեց­նե­լով ուշ հաս­նող այ­ցե­լու­նե­րը, ո­րոնք ա­մէն կեր­պով կը փոր­ձեն գէթ փոքր բա­ժին մը ա­պա­հո­վել ու տա­նիլ միա­սին։
­Պէտք է նշենք, թէ տաս­նա­մեակ­նե­րու վրայ եր­կա­րող «­Սի­րոյ ­Պա­զար»-ի համ­բա­ւը շա­տոնց ան­ցած է գա­ղու­թա­յին սահ­ման­նե­րը, եւ քա­րոզ­չա­կան ար­դիւ­նա­բեր մի­ջոց­նե­րով ա­նոր ար­ձա­գան­գը կը հաս­նի Ա­թէն­քի լման տա­րած­քը։ ­Ճիշդ այս տա­րո­ղու­թեամբ եւս կա­րե­լի է տես­նել օ­տար­նե­րու ներ­կա­յու­թիւ­նը, ո­րոնք նախ յար­գանք կը տա­ծեն հայ­կա­կան բա­րե­սի­րա­կան նա­խա­ձեռ­նու­թեան հան­դէպ, ա­պա նաեւ կը փա­փա­քին ի­րեց սե­ղան­նե­րը ճո­խաց­նել հայ­կա­կան խո­հա­նո­ցի ըն­տիր տե­սակ­նե­րով։
Ըն­դար­ձակ սրա­հին մէջ դա­սա­ւո­րո­ւած էին տե­սա­կա­ւոր ծա­խու ու­տես­տե­ղէն­ներն ու ի­րե­րը, ինչ­պէս նաեւ ­­­­Հա­յաս­տա­նէն յատ­կա­պէս բե­րո­ւած քաղց­րե­ղէն­ներ, ա­րե­ւե­լեան ա­նու­շե­ղէն­ներ եւ խմո­րե­ղէն­ներ, ա­պա նաեւ հայ­կա­կան գի­նի­ներ ու ըմ­պե­լի­ներ, չոր միր­գեր, ­­­­զատ­կո­ւան մո­մեր եւ տուր­մեր, տնա­յին ապ­րան­քա­տե­սակ, կնո­ջա­կան զար­դե­ղէն­ներ, վզնոց­ներ, գո­հա­րե­ղէն­, պա­յու­սակ­ներ ե­ւ­­ այլն: ­­­­Պար­տա­կա­նու­թեան վրայ գտնո­ւող ըն­կե­րու­հի­նե­րը խան­դա­վա­ռու­թեամբ ու սի­րով բա­ցատ­րու­թիւն­ներ կու տա­յին եւ օգ­տա­կար կ­­­­­՚ըլ­լա­յին այ­ցե­լու­նե­րուն, որ­պէս­զի հա­ճոյ­քով կա­տա­րեն ի­րենց նա­խա­սի­րած գնում­նե­րը:
­Սե­ղան­նե­րուն շուրջ ի­րենց գնում­նե­րը կա­տա­րե­լէն ետք, ժո­ղո­վուր­դը կ­՚ա­ռաջ­նոր­դո­ւէր գովն­տի սրա­հը, ուր ­Կա­պոյտ ­Խա­չի տի­կիննե­րը պատ­րաս­տած էին հայ­կա­կան հա­մեղ ճա­շեր եւ ա­նու­շե­ղէն­ներ, ա­ռիթ տա­լով բո­լո­րին՝ սե­ղան­նե­րուն շուրջ համ­տե­սե­լու եւ մտեր­միկ ժա­մա­նակ մը վա­յե­լե­լու։ ­Հոն եւս, միու­թեան ան­դամ­նե­րը, կա­րո­ղա­ցան ա­րագ եւ հա­մա­կար­գո­ւած ըն­թաց­քով սպա­սար­կել բո­լո­րին, գո­հաց­նե­լով այ­ցե­լու­նե­րու ճա­շա­կը եւ ցոյց տա­լով հայ­կա­կան հիւ­րա­սի­րու­թեան լա­ւա­գոյն ե­րե­սը։
Ա­ւելց­նենք նաեւ, թէ ժո­ղո­վուր­դի ու­շադ­րու­թեան կեդ­րո­նը ե­ղան «Ա­զատ Օր» օ­րա­թեր­թի, «Ար­մե­նի­քա» պար­թե­րա­թեր­թի եւ Հ.Յ.Դ. ­Յու­նաս­տա­նի Ե­րիտ. ­Միու­թեան սե­ղան­նե­րը։ Երկ­լե­զու հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րով եւ զա­նա­զան նուէր­նե­րով լե­ցուն սե­ղան­նե­րը ա­ռիթ տո­ւին բո­լոր հայ­րե­նա­կից­նե­րուն ստա­նա­լու գիր­քեր ու այլ նո­ւէր­ներ եւ մօ­տէն ճանչ­նա­լու այդ գոր­ծօն­նե­րու աշ­խա­տան­քին։ ­Յատ­կանշա­կան ե­ղաւ հե­տաքրք­րու­թիւ­նը «Ա­զատ Օր»-ին կող­մէ նոր հրա­տա­րա­կո­ւած բա­ցա­ռիկ թի­ւին մա­սին, որ նո­ւի­րո­ւած է ­Հայ դա­տի հե­տապնդ­ման 60-ա­մեայ յու­շա­պա­տու­մին ­Յու­նաս­տա­նի մէջ։
Ն­կա­տա­ռե­լի էր ներ­կա­յու­թիւ­նը հայ եւ յոյն պաշ­տօ­նա­կան ան­ձե­րու, ո­րոնց մաս­նակ­ցու­թիւ­նը եւս մաս­նա­ւոր շեշտ տո­ւաւ ե­լոյ­թին։ ­Ներ­կայ ե­ղաւ եւ իր գնա­հա­տան­քի խօս­քը ար­տա­յայ­տեց Հ.Կ.­Խա­չին, ­Յու­նաս­տա­նի Տն­տե­սու­թեան նա­խա­րա­րու­թեան մամ­լոյ ներ­կա­յա­ցու­ցիչ Օ­մի­րոս ­Ցա­փա­լոս։ ­Նաեւ, յու­նա­կան քա­ղա­քա­պե­տա­կան շրջա­նակ­նե­րու եւ հա­սա­րա­կա­կան միու­թիւն­նե­րու ան­դամ­ներ հաս­տա­տե­ցին ի­րենց ներ­կա­յու­թիւ­նը, ա­պա գո­վա­սանք ու հիա­ցում յայտ­նե­ցին, ի տես ի­րենց առ­ջեւ բա­ցո­ւած պատ­կե­րին ու կազ­մա­կեր­պո­ւած աշ­խա­տան­քին։
­Հայ­կա­կան կող­մէն, ի­րենց բարձր ներ­կա­յու­թեամբ ե­լոյ­թը պա­տո­ւե­ցին ­Թե­մա­կալ Ա­ռաջ­նորդ Տ. ­Սա­հակ եպս. Ե­մի­շեան, Ազ­գա­յին վար­չու­թեան ա­տե­նա­պետ ­Նա­զար Ա­ւա­գեան եւ ան­դամ­նե­րը, ­Հայ կա­թո­ղի­կէ գե­րա­պայ­ծառ ­Մի­քա­յէլ վրդ. ­Պա­սա­լէ, ­Հայ ա­ւե­տա­րա­նա­կան ե­կե­ղեց­ւոյ վե­րա­պա­տո­ւե­լի ­Վի­գէն ­Չո­լա­քեան, Ա­թէն­քի ե­կե­ղեց­ւոյ հո­վիւ Տ. Եզ­րաս վրդ. ­Թէ­նէ­քէ­ճեան։
Հ.Յ.Դ. ­Յու­նաս­տա­նի ­Կեդ­րո­նա­կան կո­մի­տէի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ Հ­ռիփ­սի­մէ ­Յա­րու­թիւ­նեան եւ ան­դամ­նե­րը, նաեւ ­Հա­մազ­գա­յի­նի ու Հ.Մ.Ը.Մ.-ի վար­չա­կան­նե­րը պա­տո­ւե­ցին ձեռ­նար­կը։ ­Ներ­կայ հիւ­րե­րը մէկ առ մէկ այ­ցե­լե­ցին սե­ղան­նե­րը եւ քա­ջա­լե­րա­կան ար­տա­յայ­տու­թիւն­նե­րով շնոր­հա­ւո­րե­ցին կա­տա­րո­ւած աշ­խա­տանքն ու միու­թեան ժրա­ջան գոր­ծու­նէու­թիւ­նը։
Ա­մէն տա­րո­ւան նման, ­Պա­զա­րի յա­ջո­ղու­թեան նպաս­տե­ցին ան­հատ­նե­րու եւ ըն­կե­րու­թիւն­նե­րու ա­ռա­տա­ձեռն նո­ւի­րա­տո­ւու­թիւն­նե­րը: ­­­­­Յու­նա­կան եւ հայ­կա­կան վա­ճա­ռա­կան ըն­կե­րու­թիւն­ներ, այ­լեւ ան­հատ հայ­րե­նա­կից­ներ հո­վա­նա­ւոր դար­ձան «­­­­­­­Սի­րոյ ­­­­­­­Պա­զար»-ին, ըն­դա­ռա­ջե­լով Հ.Կ.­­­­­Խա­չի Շր­ջա­նա­յին ­­վար­չու­թեան դի­մու­մին։ Իւ­րա­քան­չիւ­րին կող­մէ սի­րա­յօ­ժար նո­ւի­րո­ւած ապ­րան­քա­տե­սա­կը կամ դրա­մա­կան գու­մա­րը ճո­խա­ցուց ­­­օ­րո­ւան սե­ղաննե­րը, իս­կա­կան թի­կունք հան­դի­սա­ցաւ ա­նոր կազ­մա­կեր­պու­մին եւ սա­տա­րեց ձեռ­նար­կի ա­պա­հո­ված հա­սոյ­թին:
­­­­­Նո­ւի­րա­տու­նե­րու մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը տա­րի­նե­րէ ի վեր կը կանգ­նի ­­­­­­­Հայ ­­­­­­­Կա­պոյտ ­­­­­­Խա­չի կող­քին, ո­րուն հա­մար ­Միու­թիւ­նը խո­րա­պէս ե­րախ­տա­պարտ կը զգայ բո­լո­րին հան­դէպ։ Ե­րախ­տա­գի­տա­կան ար­տա­յայ­տու­թեան հա­մար, պա­զա­րի մուտ­քին զե­տե­ղո­ւած էր յատ­կա­պէս պատ­րաս­տո­ւած պաս­տառ մը նո­ւի­րա­տու­նե­րու ա­նուն­նե­րով: ­­
«…Ն­պա­տակս տկա­րու­թիւն չի ճանչ­նար» բա­նաս­տեղ­ծին խօս­քը, տաս­նա­մեակ­նե­րէ ի վեր խթան եւ մղում կը դառ­նայ իւ­րա­քան­չիւր խա­չու­հիի հա­մար։ Ա­տե­նին, տար­բեր սե­րունդ­ներ ճամ­բայ ե­լան «­Սի­րոյ ­Պա­զար»-ի վսեմ ի­րա­գործ­ման հա­մար. այ­սօր նո­ւի­րեալ­նե­րու նոր փա­ղանգ մը ստանձ­նած է այս մե­ծո­գի ծրա­գի­րի յա­ջո­ղու­թեան գրա­ւա­կա­նը իր ու­սե­րուն վրայ։ Ն­պա­տա­կը մէկ է ու ան­շե­ղօ­րէն հաս­տատ կը մնայ իւ­րա­քան­չիւր խա­չու­հիի տե­սիլ­քին առ­ջեւ։ Ան­դա­դար ծա­ռա­յել հայ ժո­ղո­վուր­դին, դառ­նալ հայ մա­նու­կին ու ա­շա­կեր­տին խնա­մող ձեռքն ու կրթա­կան յա­ռաջ­դի­մու­թեան աղ­բիւ­րը, հաս­նիլ ­Հա­յաս­տա­նի մէջ Հ.Օ.Մ.-ի ազ­գա­կերտ ծրա­գիր­նե­րուն, եր­կու խօս­քով՝ տե­ւա­բար ծա­ռա­յել հայ ազ­գին որ­պէս «գու­պար ազ­գա­շէն»։ ­Խո­րա­խոր­հուրդ հա­ւատ­քի ան­սա­կարկ նո­ւի­րու­մով եւ գի­տակ­ցու­թեան բարձր ար­ժե­ւո­րու­մով, ­Յու­նաս­տա­նի ­Հայ ­Կա­պոյտ ­Խա­չը պի­տի շա­րու­նա­կէ իր վսե­մա­ցեալ ա­ռա­քե­լու­թիւ­նը եւ հայ­րե­նա­նո­ւէր մա­տու­ցու­մը։
­Վարձ­քը կա­տար բո­լոր նո­ւի­րեալ­նե­րուն։

Շ­նոր­հա­կա­լա­կան խօսք

Հ.Կ.­­­­Խա­չի Շր­ջա­նա­յին վար­չու­թիւ­նը իր խո­րին շնոր­հա­կա­լու­թիւ­նը կը յայտ­նէ «­­­­Սի­րոյ ­­­­Պա­զար»-ին հո­վա­նա­ւոր դար­ձած ըն­կե­րու­թիւն­նե­րուն եւ ան­հատ­նե­րուն, ո­րոնք ապ­րան­քա­տե­սակ­ներ նուի­րե­լով կամ դրա­մա­կան յատ­կա­ցում կա­տա­րե­լով՝ մե­ծա­պէս սա­տա­րե­ցին մեր ձեռ­նար­կի յա­ջո­ղու­թեան: ­­­­Մեր ան­կեղծ շնոր­հա­կա­լու­թիւն­նե­րը կը յայտ­նենք ­­­­Հայ ­­­­Կա­պոյտ ­­­­Խա­չի ըն­կե­րու­հի­նե­րուն, ո­րոնց ա­միս­նե­րու հե­տե­ւո­ղա­կան կա­մա­ւոր աշ­խա­տան­քին ար­դիւ­քով է, որ այս տա­րի եւս ի­րա­գոր­ծո­ւե­ցաւ ­­­­Սի­րոյ ­­­­Պա­զա­րը։
­­­Վարձ­քը կա­տար բո­լոր ըն­կե­րու­հի­նե­րուն:
­­­­Մեծ շնոր­հա­կա­լու­թիւն՝ բո­լոր հայ եւ յոյն մեր բա­րե­կամ­նե­րուն, ո­րոնք ան­գամ մը եւս մեր հրա­ւէ­րին ըն­դա­ռա­ջե­ցին եւ մեզ քա­ջա­լե­րե­ցին։
­­­­Ձեռ­նար­կի նիւ­թա­կան յա­ջո­ղու­թեան չափ եւ նոյ­նիսկ շատ ա­ւե­լի կա­րե­ւոր է մե­զի հա­մար հայ­րե­նա­կից­նե­րու ներ­կա­յու­թիւ­նը ­­­­Միու­թեան կող­քին, իբ­րեւ բա­րո­յա­կան թի­կունք կա­մա­ւոր եւ նպա­տա­կաս­լաց գոր­ծին:

Հ. Կ. ԽԱՉԻ ՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ՎԱՐՉՈՒԹԻՒՆ

Սիրոյ Պազարի նկարներուն համար այցելել՝ https://www.facebook.com/ArmenianBlueCrossGreece