­Բաց դռնե­րու օր. տուն եւ դպրոց՝ ձեռք-ձեռքի

Կր­թա­կան կեան­քին մէջ կան իւ­րա­յա­տուկ պա­հեր, երբ մա­նուկ­նե­րուն ա­ռօրեան կը վե­րա­ծո­ւի «զգա­ցում­նե­րու տօ­նի մը», իսկ կրթօ­ճա­խի եր­դի­քին տակ՝ մթնո­լոր­տը կը ստա­նայ ա­ւե­լի ջերմ ու հա­րա­զատ գոյ­ներ…

­Ման­կա­պար­տէ­զի գու­նա­ւոր աշ­խար­հը, կրթա­կան եր­կար ու­ղիին ա­ռա­ջին հանգ­րո­ւանն է, ուր­կէ ե­րե­խան իր մտա­հո­րի­զո­նի պա­տու­հան­նե­րը պի­տի բա­նայ ու պի­տի սու­զո­ւի գի­տե­լիք­նե­րու աշ­խար­հը: ­Նաեւ՝ այն ան­ցումն է ըն­տա­նե­կան ջերմ մի­ջա­վայ­րէն դէ­պի լայն հա­սա­րա­կու­թիւն, ուր մա­նու­կը օ­րէ օր գնա­հա­տե­լի աճ մը պի­տի ար­ձա­նագ­րէ, իսկ ու­սու­մը մշիկ-մշիկ պի­տի շա­ղո­ւի խա­ղին, ստեղ­ծա­գոր­ծու­թեան եւ մեր հա­րուստ ա­ւան­դու­թիւն­նե­րուն հետ: Այս ան­ցու­մը մեզ կը մղէ որ­դեգ­րել այն­պի­սի նա­խա­ձեռ­նու­թիւն­ներ, ո­րոնք պի­տի կամր­ջեն տունն ու դպրո­ցը եւ մա­նու­կին պի­տի ա­պա­հո­վեն հե­զա­սահ մուտք կրթա­կան նոր մի­ջա­վայ­րէն ներս:
Այս տես­լա­կա­նով բա­բա­խեց «­Բաց դռնե­րու օ­րը» Հ.Կ.Խ.-ի ­Հա­յաս­տան Ու­շագ­լեան ­Ման­կա­պար­տէ­զէն ներս՝ Ուր­բաթ, 3 Ապ­րիլ 2026-ին, հրամց­նե­լով մեր հիւ­րե­րուն պա­տառ մը մեր գու­նա­ւոր ա­ռօ­րեա­յէն:
­Սոյն ձեռ­նար­կը յա­ջո­ղե­ցաւ մէկ­տե­ղել ման­կա­պար­տիզ­պա­նու­հին­նե­րը, ծնող­ներն ու մա­նուկ­նե­րը՝ ստեղ­ծե­լով ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան միաս­նու­թիւն մը, որ լա­ւա­գոյնս ար­տա­յայ­տեց մեր կրթօ­ճա­խին ու­րոյն շունչն ու կրթա­կան ա­ռա­քե­լու­թիւ­նը:
­Մեր դպրո­ցա­կան մի­ջա­վայ­րը պարզ վայր մը չէ, այլ այն լու­սա­ւոր օ­ճախն է, ուր­կէ մա­նու­կը իր ա­ռա­ջին քայ­լե­րը կ’առ­նէ եւ սի­րով ու հե­տաքրք­րու­թեամբ կը սկսի բա­ցա­յայ­տել շրջա­պատն ու աշ­խար­հը: Այս տես­լա­կա­նը կեն­դա­նի պատ­կե­րի վե­րա­ծո­ւե­ցաւ «­Բաց դռնե­րու օ­րո­ւան» ըն­թաց­քին, երբ ծնող­նե­րը մօ­տէն տե­ղե­կա­ցան, թէ ինչ­պէ՛ս ­Յու­նաս­տա­նի Կր­թու­թեան նա­խա­րա­րու­թեան պաշ­տօ­նա­կան դաս­տիա­րակ­չա­կան ծրա­գի­րը եւ Ա­նա­հիտ ­Սար­գի­սեա­նի
«­Ձեռք-ձեռ­քի» կրթա­կան ծրա­գի­րը, սի­րով կը միա­հիւ­սո­ւին ի­րա­րու՝ ստեղ­ծե­լով մշա­կու­թա­յին ու լե­զո­ւա­կան կա­տա­րեալ ներ­դաշ­նա­կու­թիւն մը. իսկ անգ­լե­րէ­նի ա­ռա­ջին ծա­նօ­թու­թիւ­նը կու գայ ամ­բող­ջաց­նե­լու այս գե­ղե­ցիկ պատ­կե­րը:
«­Ձեռք-ձեռ­քի» հա­յա­լե­զու կրթա­կան ծրա­գի­րը՝ հա­րուստ եր­գե­րով ու ա­ւան­դու­թիւն­նե­րով՝ ա­մէ­նօ­րեայ ապ­րում, հա­ճոյք ու կեն­դա­նի շունչ է, որ կ­՚ար­տա­ցո­լայ մեր մա­նուկ­նե­րուն պայ­ծառ դէմ­քե­րուն եւ մեր կրթօ­ճա­խին իւ­րա­քան­չիւր ան­կիւ­նին վրայ: ­Ման­կա­պար­տէ­զի պա­տե­րը կար­ծես ձայն ու­նին… ա­նոնք կը խօ­սին, կը պատ­մեն ու կը հնչեց­նեն ծրա­գի­րի քաղցր մե­ղե­դի­նե­րը…կը փսփսան հե­տաքրք­րա­կան հա­նե­լուկ­ներ՝ դառ­նա­լով ներշն­չու­մի աղ­բիւր…կը վկա­յեն մեր մա­նուկ­նե­րուն ա­ճը…
Ծ­նող­նե­րը ա­կա­նա­տես ե­ղան, որ հա­յե­րէ­նի կող­քին, պա­տե­րը մշտա­պէս զար­դա­րո­ւած կ­՚ըլ­լան նաեւ յու­նա­կան պաշ­տօ­նա­կան ծրա­գի­րի հի­ման վրայ պատ­րաս­տո­ւած աշ­խա­տանք­նե­րով՝ ա­րո­ւես­տի, շրջա­պա­տի եւ զա­նա­զան գի­տե­լիք­նե­րու նկատ­մամբ: ­Նոյ­նիսկ պա­տե­րը ներ­դաշ­նա­կու­թիւն կը բու­րեն, փաս­տե­լով, որ եր­կու մշա­կոյթ­ներն ու լե­զու­նե­րը կրնան հա­րա­զա­տօ­րէն հարս­տաց­նել մա­նու­կին հո­գին՝ լիա­կա­տար յար­գան­քով:
Ուր­բաթ օ­րո­ւան ա­մե­նէն յու­զիչ ու սպա­սո­ւած պա­հը այն էր, երբ դա­սա­րան­նե­րուն դռնե­րը բա­ցո­ւե­ցան եւ մա­նուկ­ներն ու ծնող­նե­րը ի­րա­րու հան­դի­պե­ցան: Աննկա­րագ­րե­լի պահ մըն էր տես­նել փոք­րիկ­նե­րուն փայ­լուն աչ­քերն ու այն բո­լոր ան­կեղծ ժպիտ­նե­րը, ո­րոնք ո­ղո­ղե­ցին մեր ման­կանց ծաղ­կո­ցը, երբ ա­նոնք ի­րենց ծնող­նե­րը դի­մա­ւո­րե­ցին եւ նոր բա­րե­կամ­նե­րը հիւ­րըն­կա­լե­ցին ի­րենց սե­փա­կան աշ­խար­հէն ներս:
Մթ­նո­լոր­տը դար­ձաւ տօ­նա­կան ու մե­ղե­դա­յին, երբ բո­լո­րը մէկ­տե­ղո­ւած՝ ե­րեք լե­զու­նե­րով սրտա՛նց սկսան եր­գել ­Զատ­կո­ւան եր­գեր: Այդ պա­հուն բո­լոր լե­զո­ւա­կան տար­բե­րու­թիւն­նե­րը ան­հե­տա­ցան… հա­յե­րէ­նը, յու­նա­րէնն ու անգ­լե­րէ­նը միա­խառ­նո­ւե­ցան մա­նուկ­նե­րուն զո­ւարթ ձայ­նե­րուն հետ՝ ստեղ­ծե­լով սի­րոյ ու հա­մե­րաշխ կեն­դա­նի պատ­կեր մը: ­Յու­զու­մը ա­ւե­լի խտա­ցաւ, երբ ծնող­ներն ու մա­նուկ­նե­րը, կողք-կող­քի նստած, սկսան միաս­նա­բար պատ­րաս­տել ­Զատ­կո­ւան զար­դե­րը:
­Հոն էր՝ ուր դպրոցն ու ըն­տա­նի­քը իս­կա­պէս «մէկ» դար­ձան:
Այս օ­րը կա­րե­ւոր էր մեր նոր ա­շա­կերտ­նե­րուն ու ծնող­նե­րուն հա­մար, ո­րոնք ա­ռա­ջին ան­գամ ըլ­լա­լով ա­ռի­թը ու­նե­ցան ծա­նօ­թա­ցա­լու ­Ման­կա­պար­տէ­զի ջերմ մթնո­լոր­տին՝ շօ­շա­փե­լու մեր ա­ռօ­րեան եւ տե­ղե­կա­նա­լու մեր դաս­տիա­րակ­չա­կան ծրա­գիր­նե­րուն մա­սին: Այս ա­ռա­ջին հան­դի­պու­մը վստա­հու­թեան ա­ռա­ջին կա­մուր­ջը ստեղ­ծեց նո­րեկ ծնող­նե­րուն, ո­րոնք զգա­ցին թէ ի­րենց զա­ւակ­նե­րը պի­տի ա­ճին սի­րով ո­ղո­ղո­ւած մի­ջա­վայ­րի մը մէջ:
«­Բաց դռնե­րու օ­րը» կա­տա­րեալ չէր ըլ­լար ա­ռանց այն մար­դոց, ո­րոնք միշտ մեր կող­քին են: Շ­նոր­հա­կալ ենք «­Զա­ւա­րեան» նա­խակր­թա­րա­նի տնօ­րէ­նու­թեան. ա­նոր միշտ ներ­կայ քա­ջա­լե­րանքն են, որ թեւ կու տայ մե­զի՝ որ­պէս ու­սուց­չա­կան կազմ, միաս­նա­բար ու սի­րով ստեղ­ծա­գոր­ծե­լու եւ մեր փոք­րիկ­նե­րուն լա­ւա­գոյ­նը փո­խան­ցե­լու: ­Մեր կրթա­կան ըն­տա­նի­քին ներ­դաշ­նակ գոր­ծակ­ցու­թիւնն ու նո­ւի­րումն են, որ կը ստեղ­ծեն այս ա­պա­հով ու հա­րա­զատ մթնո­լոր­տը, ուր իւ­րա­քան­չիւր մա­նուկ կա­րե­ւոր ու սի­րո­ւած պի­տի զգայ: ­Ջեր­մօ­րէն շնոր­հա­կալ ենք նաեւ մեր սի­րե­լի Ծ­նո­ղա­կան միու­թեան. իր պատ­րաս­տած ­Զատ­կո­ւայ նո­ւէր­նե­րը պար­զա­պէս ա­նակն­կալ մը չէին. ա­նոնք սի­րոյ ու հո­գա­տա­րու­թեան գե­ղե­ցիկ ար­տա­յայ­տու­թիւնն էին, որ ան­մի­ջա­պէս ժպիտ բե­րին մեր մա­նուկ­նե­րուն դէմ­քին:
«­Բաց դռնե­րու օ­րը» եւս փաս­տեց, որ մեր մա­նուկ­նե­րուն ա­մե­նէն պայ­ծառ ժպի­տը կը փայ­լի եւ ի­րենց աշ­խար­հը կը լու­սա­ւո­րո­ւի հո՛ն, ուր տան ու դպրո­ցի ջեր­մու­թիւ­նը կը միա­նան՝ դառ­նա­լով հա­րա­զատ ու ան­բա­ժան գիրկ մը…
Ք­րիս­տոս յա­րեաւ ի մե­ռե­լոց
Շ­նոր­հա­ւոր ­Սուրբ ­Զա­տիկ

Հ.Կ.­Խա­չի «­Զա­ւա­րեան» ազ­գա­յին վար­ժա­րա­նի
«­Հա­յաս­տան Ու­շագ­լեան» ման­կա­պար­տէ­զի
վա­րիչ ման­կա­պար­տիզ­պա­նու­հի Ա­նի Ա­բի­կեան

1 Հիւրատետր 3