ԿՈՉ ՅՈՒՆԱՀԱՅՈՒԹԵԱՆ

­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան
111-ա­մեա­կի ո­գե­կոչ­ման ա­ռի­թով

Հայ ժո­ղո­վուր­դը կանգ­նած է ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան 111-ա­մեա­կի ո­գե­կո­չու­մի սե­մին՝ պատ­մա­կան փոր­ձու­թիւն­նե­րով ծան­րա­բեռ­նո­ւած ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նի մը մէջ։ Ազ­գա­յին կեան­քը այ­սօր դար­ձեալ կը գտնո­ւի խո­րա­պէս վի­րա­ւոր վի­ճա­կի մէջ։ Այս ծանր ի­րո­ղու­թիւ­նը մէկ կող­մէն հե­տե­ւանք է Ար­ցա­խի բռնագ­րաւ­ման եւ ամ­բող­ջա­կան հա­յա­թափ­ման՝ Ատրպէյ­ճա­նի եւ ­Թուր­քիոյ կող­մէ ի­րա­գոր­ծո­ւած հա­յա­տեաց քա­ղա­քա­կա­նու­թեան, իսկ միւս կող­մէն նաեւ հայ­րե­նի ներ­կայ իշ­խա­նա­ւոր խում­բին որ­դեգ­րած այն ըն­թաց­քին, որ իր էու­թեամբ կը մի­տի աս­տի­ճա­նա­բար տկա­րաց­նել հայ ժո­ղո­վուր­դի ազ­գա­յին ու պա­հան­ջա­տի­րա­կան գի­տակ­ցու­թիւ­նը։
­Վեր­ջին տա­րի­նե­րուն շրջա­նա­ռու­թեան մէջ դրո­ւած «ի­րա­կան ­Հա­յաս­տա­նի» սին ու նո­րե­լուկ կար­գա­խօ­սը այդ քա­ղա­քա­կա­նու­թեան գա­ղա­փա­րա­կան հեն­քե­րէն մէ­կը կը կազ­մէ։ Ա­նոր տակ կը փոր­ձո­ւի սահ­մա­նա­փա­կել հայ ժո­ղո­վուր­դի ազ­գա­յին հո­րի­զո­նը՝ զայն կտրե­լով իր պատ­մա­կան յի­շո­ղու­թե­նէն, իր ի­րա­ւունք­նե­րու գի­տակ­ցու­թե­նէն եւ իր ար­դար պա­հան­ջա­տի­րու­թե­նէն։
Ա­ւե­լի մտա­հո­գիչ է այն փութ­կո­տու­թիւ­նը, ո­րով կը փոր­ձո­ւի նոր ­Սահ­մա­նադ­րու­թիւն պար­տադ­րել հայ­րե­նի­քին։ Այս գոր­ծըն­թա­ցը, որ ակն­յայտ կեր­պով պայ­մա­նա­ւո­րո­ւած է Ատր­պէյ­ճա­նի բռնա­պե­տա­կան պար­տադ­րանք­նե­րով, կը մի­տի նաեւ քա­ղա­քա­կան կեան­քէն դուրս մղել Ան­կա­խու­թեան հռչա­կա­գի­րը եւ զայն մո­ռա­ցու­թեան մատ­նել հայ ազ­գի քա­ղա­քա­կան զի­նա­նո­ցէն։ Այդ­պի­սով, կը փոր­ձո­ւի ա­ղա­ւա­ղել այն ար­ժէ­քա­յին հիմ­քե­րը, ո­րոնց վրայ վե­րա­կեր­տո­ւե­ցաւ ­Հա­յաս­տա­նի ան­կախ պե­տա­կա­նու­թիւ­նը։
­Բո­վան­դակ հա­յու­թիւ­նը չի կրնար եւ ի­րա­ւունք չու­նի ըն­դու­նե­լու, որ ներ­կայ իշ­խա­նու­թիւն­նե­րու քա­ղա­քա­կան ընտ­րանք­նե­րը սա­կար­կու­թեան են­թար­կեն մեր ազ­գա­յին ի­րա­ւունք­նե­րը։ ­Չի կրնար ըն­դու­նիլ նաեւ, որ ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան ան­թիւ նա­հա­տակ­նե­րու ա­րիւ­նը, ինչ­պէս նաեւ ­Հայ դա­տի պայ­քա­րին ու Ար­ցա­խի ա­զա­տագ­րու­թեան հե­րո­սա­կան ու­ղիին վրայ ին­կած նո­ւի­րեալ­նե­րու զո­հա­բե­րու­թիւ­նը վե­րա­ծո­ւին քա­ղա­քա­կան հա­շիւ­նե­րու մէջ օգ­տա­գոր­ծո­ւող փո­խա­նակ­ման նիւ­թի։ ­Հայ ժո­ղո­վուր­դի ար­դար ի­րա­ւունք­նե­րը չեն կրնար դառ­նալ քա­ղա­քա­կան խա­ղե­րու ա­ռար­կայ։
Այս պայ­ման­նե­րուն մէջ՝ ազ­գա­յին յի­շո­ղու­թիւ­նը, պատ­մա­կան ար­դա­րու­թեան պա­հան­ջը եւ հա­մա­հայ­կա­կան միաս­նա­կա­նու­թիւ­նը կը մնան այն ա­մուր յե­նա­սիւ­նե­րը, ո­րոնց վրայ պի­տի շա­րու­նա­կո­ւի մեր պայ­քա­րը։
­Յու­նա­հա­յու­թիւ­նը այս տա­րի նաեւ հպար­տու­թեամբ կը նշէ ­Յու­նաս­տա­նի խորհր­դա­րա­նին կող­մէ ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան պե­տա­կան ճա­նաչ­ման օ­րէն­քի ըն­դուն­ման 30-ա­մեա­կը։ Այս ո­րո­շու­մը դար­ձաւ հայ ժո­ղո­վուր­դի ար­դար դա­տին մի­ջազ­գա­յին ճա­նաչ­ման կա­րե­ւոր հանգ­րո­ւան­նե­րէն մէ­կը։
­Պատ­մա­կան ի­րա­գոր­ծու­մը կը պար­տինք Հ.Յ.Դ. ­Յու­նաս­տա­նի ­Հայ դա­տի յանձ­նա­խում­բի եր­կա­րա­մեայ, հե­տե­ւո­ղա­կան եւ սկզբուն­քա­յին աշ­խա­տան­քին։ Ան իր ար­դիւն­քին հա­սաւ շնոր­հիւ կազ­մա­կեր­պո­ւած ջան­քե­րուն, ինչ­պէս նաեւ յոյն ժո­ղո­վուր­դին եւ քա­ղա­քա­կան ու­ժե­րուն կող­մէ հայ ժո­ղո­վուր­դին հան­դէպ ցու­ցա­բե­րուած մեծ յար­գան­քին եւ եղ­բայ­րա­կան վե­րա­բե­րու­մին։
­Մին­չեւ այ­սօր այս ճա­նա­չու­մը կը պա­հէ իր պե­տա­կան ու քա­ղա­քա­կան խոր նշա­նա­կու­թիւ­նը։ Ան նաեւ կա­րե­ւոր խորհր­դա­նիշ մըն է ­Հա­յաս­տա­նի եւ ­Յու­նաս­տա­նի մի­ջեւ զար­գա­ցող միջ­պե­տա­կան գոր­ծակ­ցու­թեան հա­մար՝ եր­կու ժո­ղո­վուրդ­նե­րու պատ­մա­կան գի­տակ­ցու­թեան, ազ­գա­յին զար­թօն­քի եւ բա­րե­կա­մա­կան կա­պե­րու ամ­րապնդ­ման ի­մաս­տով։
Այս բո­լոր ի­րո­ղու­թիւն­նե­րուն լոյ­սին տակ, ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան 111-ա­մեա­կի ո­գե­կո­չու­մը կը ստա­նայ ա­ռանձ­նա­յա­տուկ խոր­հուրդ։ Ան ոչ միայն յար­գան­քի տուրք է մեր մէ­կու­կէս մի­լիոն նա­հա­տակ­նե­րու յի­շա­տա­կին, այլ նաեւ հա­ւա­քա­կան ուխտ՝ շա­րու­նա­կե­լու պայ­քա­րը յա­նուն ար­դա­րու­թեան, ճա­նաչ­ման եւ հա­տուց­ման։
­Կը հրա­ւի­րենք յու­նա­հայ գա­ղու­թի բո­լոր զա­ւակ­նե­րը՝ զան­գո­ւա­ծա­բար մաս­նակ­ցե­լու ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան 111-ա­մեա­կի ո­գե­կոչ­ման քա­ղա­քա­կան եւ ցու­ցա­կան ե­լոյթ­նե­րուն՝ Ա­թէն­քի, ­Թե­սա­ղո­նի­կէի եւ Թ­րա­կիոյ մէջ, վե­րա­հաս­տա­տե­լով մեր միաս­նա­կա­նու­թիւ­նը, ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թիւ­նը եւ մեր ան­սա­կար­կե­լի հա­ւա­տար­մու­թիւ­նը ­Հայ դա­տի պայ­քա­րին։
­Մաս­նակ­ցու­թիւ­նը ո­գե­կոչ­ման ե­լոյթ­նե­րուն ազ­գա­յին պարտք է։ Ան պատ­գամն է մեր նա­հա­տակ­նե­րուն, վկա­յու­թիւ­նը մեր պա­հան­ջա­տի­րու­թեան եւ խոս­տու­մը գա­լիք սե­րունդ­նե­րուն՝ թէ հայ ժո­ղո­վուր­դը պի­տի շա­րու­նա­կէ իր պայ­քա­րը, մին­չեւ պատ­մա­կան ար­դա­րու­թեան ամ­բող­ջա­կան ի­րա­գոր­ծու­մը։

Հ.Յ.Դ ՅՈՒՆԱՍՏԱՆԻ ՀԱՅ ԴԱՏԻ ՅԱՆՁՆԱԽՈՒՄԲ