­Կի­րա­կի, 8 ­Փետ­րո­ւար 2026-ին, ա­ռա­ւօ­տեան ժա­մը 10:30-ին, ­Թե­սա­ղո­նի­կէի Ս. Աս­տո­ւա­ծա­ծին ե­կե­ղեց­ւոյ մէջ, մա­տու­ցո­ւե­ցաւ Ս. պա­տա­րագ, նա­խա­գա­հու­թեամբ ­Յու­նաս­տա­նի ­Հա­յոց թե­մի բա­րե­ջան Ա­ռաջ­նորդ գերշ. Տ. ­Սա­հակ Ս. եպս. Ե­մի­շեա­նի: Ս. ­Պա­տա­րա­գը մա­տու­ցեց շրջա­նիս հո­գե­ւոր հո­վիւ հոգշ. Տ. Ե­ղիա վրդ. ­Մալ­խա­սեան:
Սր­բա­զան հայ­րը ժո­ղո­վուր­դին ուղ­ղեց հայ­րա­կան պատ­գա­մին հա­մար բնա­բան ընտ­րած էր ­Յա­կո­բոս Ա­ռա­քեա­լի գիր­քին հե­տե­ւեալ տո­ղը, «­Գիտ­ցած ե­ղէք, որ փոր­ձու­թիւ­նը համ­բե­րու­թիւն կը ծնի» (Յկ. 1.3):
Ա­ռա­քեա­լին սոյն հաս­տա­տու­մով, Սր­բա­զան հայ­րը պատ­գա­մին ընդ­մէ­ջէն ժո­ղո­վուր­դին դի­տել տո­ւաւ, թէ այ­սօ­րո­ւան մեր բո­լոր դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րը, նե­ղու­թիւն­նե­րը եւ կամ ձա­խո­ղու­թիւն­նե­րը կը պա­տա­հին ոչ թէ մեզ տկա­րաց­նե­լու, այլ բարձ­րաց­նե­լու եւ զօ­րաց­նե­լու հա­մար: Սր­բա­զա­նը շեշ­տեց, թէ Աս­տու­ծոյ խօս­քը միայն «խօսք»-ի սահ­ման­նե­րուն մէջ չէ, որ կ­՚ամ­փո­փո­ւի, այլ նաեւ կեանք կ­՚առ­նէ իւ­րա­քան­չիւր բա­րե­պաշ­տի կեան­քին մէջ: Ուս­տի, Սր­բա­զան հայ­րը իր յոր­դոր­նե­րով ու խրատ­նե­րով քա­ջա­լեր հան­դի­սա­ցաւ ներ­կայ հա­ւա­տա­ցեալ ժո­ղո­վուր­դին ու ա­նոնց Ք­րիս­տո­սի խօս­քե­րով ցոյց տո­ւաւ, թէ ինչ­պէ՛ս կա­րե­լի է տո­կալ կեան­քի փո­թո­րիկ­նե­րուն, միա­ժա­մա­նակ հա­ւա­տա­րիմ մնա­լով ­Յի­սուս Ք­րիս­տո­սի խօս­քե­րուն:
Ս. ­Պա­տա­րա­գի ա­ւար­տին, հո­գե­հանգս­տեան պա­շօն կա­տա­րո­ւե­ցաւ ­Մա­կե­դո­նիոյ եւ Թ­րա­կիոյ Հ.Գ.Խ.-ի բա­րե­րար­նե­րուն, ու­սուց­չու­հի­նե­րուն եւ նո­ւի­րեալ ան­դամ-ան­դա­մու­հի­նե­րուն հո­գի­նե­րուն հա­մար, նա­խա­գա­հու­թեամբ Սր­բա­զան հօր: ­Հո­գե­հան­գիս­տը կը կա­տա­րո­ւի ա­մէն տա­րի Հ.Գ.Խ.-ի կազ­մա­կեր­պու­թեամբ, ի յի­շա­տակ բո­լոր այն անձ­նո­ւէր հո­գի­նե­րուն, ո­րոնք ի­րենց ողջ կեան­քի ըն­թաց­քին միշտ նե­ցուկ կանգ­նած են մեր ժո­ղո­վուր­դին՝ թէ՛ բա­րե­րա­րա­կան գոր­ծե­րով, թէ՛ ու­սուց­չա­կան աս­պա­րէ­զին ընդ­մէ­ջէն հա­յե­ցի դաս­տիա­րա­կու­թիւն ջամ­բե­լով, ե՛ւ որ­պէս ան­դամ ու ան­դա­մու­հի՝ անձ­նո­ւէր ծա­ռա­յու­թեամբ ի­րա­գոր­ծե­լով ի­րենց սիր­տի պարտ­քը։
Ա­ւար­տին, «­Տէր-­Զա­քա­րեան» սրա­հին մէջ, կազ­մա­կեր­պու­թեամբ «Ա­նի» մաս­նա­ճիւ­ղին, տե­ղի ու­նե­ցաւ կո­կիկ հիւ­րա­սի­րու­թիւն եւ տա­րե­կան գա­թա­յի հա­տում:
­Բա­րի գա­լուս­տի խօս­քով Ա­ռաջ­նորդ Սր­բա­զան հօր եւ ներ­կայ ժո­ղո­վուր­դին ող­ջու­նեց «Ա­նի» մաս­նա­ճիւ­ղի ա­տե­նա­պե­տու­հի ­Մա­րիամ ­Յա­րու­թիւ­նեան-­Տէ­րէ­յեան, որ խո­րին շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նեց բո­լո­րին՝ ի­րենց մնա­յուն ներ­կա­յու­թեան եւ ան­սա­կարկ նո­ւի­րու­մին հա­մար, ընդգ­ծե­լով այն սիր­տի գո­հու­նա­կու­թիւ­նը, որ մշտա­պէս կը ստեղ­ծո­ւի, մաս­նա­ճիւ­ղին նկատ­մամբ ցու­ցա­բե­րո­ւած ան­շա­հախն­դիր ա­ջակ­ցու­թիւ­նը տես­նե­լով։
Այ­նու­հե­տեւ հրա­ւի­րո­ւե­ցաւ Սր­բա­զան հայ­րը փո­խան­ցե­լու իր հայ­րա­կան խօսքն ու օրհ­նու­թիւ­նը։
Սր­բա­զա­նը ե­րախ­տա­գի­տու­թեամբ յի­շա­տա­կեց բո­լոր այն ան­ձե­րը, ո­րոնք եր­բեք ճիգ չեն խնա­յած Հ.Գ.Խ.-ի միու­թե­նա­կան կեան­քին ընդ­մէ­ջէն ի­րենց նո­ւի­րեալ ծա­ռա­յու­թիւ­նը մա­տու­ցե­լու մեր գա­ղութ­նե­րուն մէջ։ ­Միա­ժա­մա­նակ, ան դի­մեց նոր սե­րուն­դին՝ շեշ­տե­լով, որ նոյն ջեր­մե­ռան­դու­թեամբ ու պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թեան զգա­ցու­մով պէտք է շա­րու­նա­կո­ւի մեր նախ­նի­նե­րու սկսած ծա­ռա­յու­թիւ­նը, որ­պէս­զի ա­նոնց ստեղ­ծած ու պահ­պա­նած սո­վո­րու­թիւն­ներն ու ա­ւան­դու­թիւն­նե­րը մշտա­պէս կեն­դա­նի պա­հեն յի­շա­տա­կը։
Ա­պա, Սր­բա­զան հայ­րը գնա­հա­տեց մաս­նա­ճիւ­ղի այժ­մու ան­դա­մու­հի­նե­րը, ո­րոնք ի­րենց ժա­մա­նակն ու կա­րո­ղու­թիւն­նե­րը ան­շա­հախն­դիր կը նո­ւի­րեն մեր ժո­ղո­վուր­դին ծա­ռա­յե­լու գոր­ծին։ Իր խօս­քէն ետք, Սր­բա­զա­նը կա­տա­րեց գա­թա­յի օրհ­նու­թիւ­նը եւ իր հայ­րա­կան օրհ­նու­թիւ­նը փո­խան­ցեց բո­լոր ներ­կա­նե­րուն։

ԹՂԹԱԿԻՑ