Ընդունելութիւն՝ Հայաստանի Հանրապետութեան վերանկախացման 35-ամեակին առիթով

Ա­մէն տա­րո­ւան նման, ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան վե­րան­կա­խաց­ման տօ­նը յա­տուկ շու­քով նշո­ւե­ցաւ Ա­թէն­քի մէջ։ ­Կազ­մա­կեր­պու­թեամբ ­Յու­նաս­տա­նի մէջ Հ.Հ. դես­պա­նա­տան, ան­կա­խու­թեան 35-ա­մեա­կի տօ­նա­կա­տա­րու­թիւնն ու ըն­դու­նե­լու­թիւ­նը տե­ղի ու­նե­ցաւ Ե­րեք­շա­թի, 29 ­Սեպ­տեմ­բեր 2026-ի ե­րե­կո­յեան, Ա­թէն­քի ­Բիւ­զան­դա­կան թան­գա­րա­նի բա­ցօ­դեայ հան­դի­սա­վայ­րին մէջ։
Այս տա­րի եւս ըն­դու­նե­լու­թիւ­նը յատ­կան­շո­ւեաւ մեծ թի­ւով քա­ղա­քա­կան, դի­ւա­նա­գի­տա­կան եւ զի­նո­ւո­րա­կան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րու մաս­նակ­ցու­թեամբ, ինչ­պէս նաեւ յու­նա­հայ գա­ղու­թի ազ­գա­յին, կրօ­նա­կան եւ կազ­մա­կեր­պա­կան կա­ռոյց­նե­րու ներ­կա­յու­թեամբ։
Այս տա­րի, պա­տո­ւոյ հիւրն ու գլխա­ւոր խօ­սողն էր ­Յու­նաս­տա­նի Կր­թու­թեան եւ Կ­րօ­նից նա­խա­րար ­Սո­ֆիա ­Զա­խա­րա­քի։
­Թան­գա­րա­նի մուտ­քին, դես­պան ­Տիգ­րան Մկրտ­չեան եւ իր տի­կի­նը, ինչ­պէս նաեւ դես­պա­նու­թեան դի­ւա­նա­գի­տա­կան կազ­մը բա­րի գալս­տեան ըն­դու­նե­լու­թիւն կա­տա­րե­ցին, ըն­դու­նե­լով շնոր­հա­ւո­րու­թիւն­նե­րը ժա­մա­նող հիւ­րե­րուն։ Ա­նոնց մէջ էին կա­ռա­վա­րու­թեան փոխ­նա­խա­րար­ներ, խորհր­դա­րա­նի ե­րես­փո­խան­ներ, ­Յու­նաս­տա­նի զի­նեալ ու­ժե­րու բարձ­րաս­տի­ճան սպա­ներ, դես­պան­ներ, հիւ­պա­տոս­ներ եւ ռազ­մա­կան կցորդ­ներ։ ­Հայ­կա­կան կող­մէն ներ­կայ ե­ղան Ա­ռաջ­նորդ Սր­բա­զան հայ­րը, հո­գե­ւոր դա­սը, Ազ­գա­յին վար­չու­թիւ­նը, Հ.Յ.Դ. ­Կեդր. ­Կո­մի­տէն, «Ա­զատ Օր»-ը, միու­թիւն­նե­րը, նաեւ գա­ղու­թի հա­սա­րա­կա­կան կա­ռոյց­նե­րու եւ մա­մու­լի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ։
­Բաց­ման խօս­քով հան­դէս ե­կաւ Ա­նա­յիս Աք­սա­րէ­լեան, որ հրա­ւի­րեց «Ա­րա­րատ» մարզ. եւ մշակ. միու­թեան երգ­չա­խում­բը, ղե­կա­վա­րու­թեամբ ­Կա­րի­նէ ­Մար­գա­րեա­նի, եր­գե­լու հայ­կա­կան եւ յու­նա­կան ո­գերգ­նե­րը։
­Յա­տուկ ու­ղեր­ձով մը, Հ.Հ. դես­պա­նը անդ­րա­դար­ձաւ ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան 35-ա­մեայ ան­կախ եր­թին, նշե­լով բո­լոր նո­ւա­ճում­նե­րը, այ­լեւ ծանր օ­րե­րը, ո­րոնք դի­մագ­րա­ւեց հայ­րե­նի պե­տու­թիւ­նը։ Ան յա­տուկ անդ­րա­դարձ կա­տա­րեց հայ-յու­նա­կան բա­րե­կա­մու­թեան ու գոր­ծակ­ցու­թեան վրայ, թո­ւե­լով հնա­մեայ դա­րե­րէն ե­կող պատ­մա­կան կա­պը, որ բա­ցի քա­ղա­քակր­թու­թիւն­նե­րու հան­դիպ­ման ա­ռի­թէն, այ­սօր դար­ձած է բազ­մա­կող­մա­նի գոր­ծակ­ցու­թեան մի­ջա­վայր մը։ ­Դես­պա­նը զատ նշում­նե­րով վեր­լու­ծեց քա­ղա­քա­կան, տնտե­սա­կան, պաշտ­պա­նա­կան, մշա­կու­թա­յին, կրթա­կան եւ գի­տա­կան ո­լորտ­նե­րուն մէջ ստեղ­ծո­ւած հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թիւ­նը, շեշ­տե­լով, որ գո­յու­թիւն ու­նին նա­խադ­րեալ­նե­րը եւ քա­ղա­քա­կան կամ­քը, զա­նոնք ա­ւե­լի ամ­րապն­դե­լու, սեր­տաց­նե­լով եր­կու ժո­ղո­վուրդ­նե­րու ա­ւան­դա­կան կա­պե­րը։ Ան նաեւ յայտ­նեց, թէ ­Յու­նաստ­անի վար­չա­պե­տը պաշ­տօ­նա­պէս հրա­ւի­րո­ւած է  ­Հա­յաս­տան։ ­Նաեւ, ­Տիգ­րան Մկրտ­չեան յա­տուկ նշում կա­տա­րեց յու­նա­հայ գա­ղու­թի բազ­մա­մեայ ներ­կա­յու­թեան եւ ա­նոր կա­րե­ւոր ներդ­րու­մին հայ-յու­նա­կան կա­պե­րու ամ­րապնդ­ման մէջ, որ­պէս դե­րա­կա­տա­րու­թիւն ու­նե­ցող կազ­մա­կեր­պո­ւած հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն։
Օ­րո­ւան պա­տուոյ հիւ­րը, Կր­թու­թեան եւ Կ­րօ­նից նա­խա­րա­րը, իր խօս­քին մէջ պա­տիւ ըն­ծա­յեց Հ.Հ. ան­կա­խու­թեան տա­րե­դար­ձին։ Ան ընդ­լայ­նեց իր մտա­ծում­նե­րը, տա­լով շրջա­գի­ծը հայ-յու­նա­կան կա­պե­րուն, հնա­դա­րէն մին­չեւ այ­սօր։ ­Նա­խա­րա­րը կա­րե­ւո­րու­թեամբ ընդգ­ծեց ­Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան ճա­նաչ­ման ո­րո­շու­մը ­Յու­նաս­տա­նի խորհրդա­րա­նին կող­մէ 1996-ին, ինչ­պէս նաեւ փո­խա­դարձ ճա­նա­չու­մը ­Յոյ­նե­րու եւ Ա­սո­րի­նե­րու ցե­ղաս­պա­նու­թեանց՝  ­Հա­յաս­տա­նի Ազ­գա­յին ժո­ղո­վին կող­մէ։
­Նաեւ, տիկ. ­Զա­խա­րա­քի շրջա­գի­ծի մէջ ա­ռաւ ­Հա­յաս­տա­նի եւ ­Յու­նաս­տա­նի մի­ջեւ կրթա­կան ու գի­տա­կան զար­գաց­ման ըն­թացքն եւ հա­մա­ձայ­նո­ւած ծրա­գիր­նե­րը, ա­պա նաեւ անդ­րա­դարձ կա­տա­րեց Հ.Կ.­Խա­չի ազ­գա­յին վար­ժա­րան­նե­րու հայ ու­սուց­չա­կան կազ­մի ա­պա­հով­ման ծրա­գի­րին։ ­Նա­խա­րա­րին խօս­քե­րը ըն­դու­նո­ւե­ցան ջեր­մու­թեամբ եւ յատ­կան­շե­ցին օ­րո­ւան խոր­հուր­դին մէջ հայ-յու­նա­կան սերտ կա­պե­րու պատ­կե­րը։
Ե­րե­կո­յի գե­ղա­րո­ւես­տա­կան յայ­տա­գի­րը եր­գի ու գոյ­նի այ­լա­զա­նու­թիւն մըն էր, որ հմա­յեց բո­լոր հան­դի­սա­տես­նե­րը։ ­Հա­յաս­տա­նէն յատ­կա­պէս հրա­ւի­րուած էր ­Վա­հագն ­Հայ­րա­պե­տեա­նի ճազ ե­րաժշտու­թեան քա­ռեա­կը, որ հրամ­ցուց հայ­կա­կան ծա­նօթ մե­ղե­դի­ներ ճազ նո­ւագ­նե­րու հնչիւ­նին տակ։ Օ­տար ներ­կա­նե­րը ա­ռի­թը ու­նե­ցան վա­յե­լե­լու տա­ղան­դա­շատ նո­ւա­գա­խում­բը եւ ըմ­բոշխ­նե­լու ­Կո­մի­տա­սի, ­Խա­չա­տու­րեա­նի ու հայ­կա­կան ա­ւան­դա­կան ե­րաժշ­տու­թեան մա­տու­ցու­մը ճա­զի իւ­րա­յա­տուկ ձայ­նե­րով։
­Հայ­կա­կան ե­ռա­գոյ­նի ե­րան­գա­ւո­րում­նե­րուն եւ բե­մի լու­սա­ւո­րում­նե­րուն ընդ­մէ­ջէն, հա­յոց բարձ­րա­ւան­դա­կի ե­րաժշ­տա­կան հարս­տու­թիւ­նը ար­ժա­նա­ւո­րա­պէս գնա­հա­տո­ւե­ցաւ՝ շնոր­հիւ ար­հես­տա­վարժ ե­րա­ժիշտ­նե­րու մո­գա­կան ներ­կա­յաց­ման։ Ե­րե­կոն շա­րու­նա­կո­ւե­ցաւ հիւ­րա­սի­րու­թեամբ ու մտեր­միկ զրոյց­նե­րու ա­ռի­թով, հայ­կա­կան հա­մեղ ճա­շե­րու եւ ըմ­պե­լի­նե­րու մա­տու­ցու­մով, ո­րոնք տրա­մադ­րո­ւած էին տե­ղա­կան հայ­կա­կան ձեռ­նար­կու­թիւն­նե­րու կող­մէ։

1 Հիւրատետր 4