Գոքինիոյ Հ.Կ.Խաչի անդամական ժողովը (նկարներ)

Հ.Կ.­Խա­չի ­Գո­քի­նիոյ «­Սօ­սէ» մաս­նա­ճիւ­ղի ­Նոր տա­րո­ւան ա­ռա­ջին ան­դա­մա­կան ժո­ղո­վը տե­ղի ու­նե­ցաւ Եր­կու­շաբ­թի, 12 ­Յու­նո­ւար 2025-ի ե­րե­կո­յեան, ­Գո­քի­նիոյ «­Զա­ւա­րեան» կեդ­րո­նի «­Զա­քա­րեան-­Սա­րա­ճեան» զոյգ սրահ­նե­րուն մէջ։
­Տա­րո­ւան ա­ռա­ջին ժո­ղո­վը պա­տեհ ա­ռի­թը ե­ղաւ նաեւ ա­մա­նօ­րեան գա­թա­յի կտրու­մին, ո­րուն յա­ջոր­դե­ցին բա­րե­մաղ­թու­թիւն­նե­րը։
­Հա­ւա­քոյ­թին ներ­կայ ե­ղան Հ.Կ.­Խա­չի Շր­ջա­նա­յին վար­չու­թեան ան­դամ­նե­րը, այլ մաս­նա­ճիւ­ղե­րու ան­դամ­ներ եւ զգա­լի թի­ւով խա­չու­հի­ներ, ո­րոնք վե­րա­նո­րոգ խան­դա­վա­ռու­թեամբ լե­ցու­ցին սրա­հի մթնո­լոր­տը։
­Մո­մե­րու լոյ­սին խորհր­դա­ւո­րու­թեան մէջ, բո­լոր ներ­կա­նե­րը միա­բե­րան եր­գե­ցին «­Խոր­հուրդ ­Մեծ» շա­րա­կա­նը, յա­տուկ ջեր­մու­թիւն մը ստեղ­ծե­լով պա­հին։ Ա­պա, վար­չու­թեան ա­տե­նա­պե­տու­հի ընկ. ­Մա­րի-­Ռոզ ­Գէոր­գեա­նի բա­րի գալս­տեան խօս­քէն ետք, շրջա­նի հո­գե­ւոր հո­վիւ Տ. ­Պա­րէտ քհնյ. ­Խա­չե­րեան օրհ­նեց գա­թան եւ իր մաղ­թանք­նե­րը փո­խան­ցեց յա­ջող եւ ար­դիւ­նա­ւէտ տա­րո­ւան մը հա­մար։
Օ­րո­ւան խօ­սողն էր ընկ. ­Քե­րոբ Է­քի­զեան, որ անդ­րա­դար­ձաւ «­Հա­յա­խօ­սու­թիւ­նը՝ կա­մուրջ ան­ցեա­լի ու ա­պա­գա­յի մի­ջեւ»։ Ան նա­խա­պէս կա­տա­րեց հա­յա­խօս ըլ­լա­լու բնո­րո­շու­մը եւ շեշ­տեց, թէ Ս­փիւռ­քի մէջ ապ­րող ժո­ղո­վուր­դի մը հա­մար լե­զուն դադ­րած է պար­զա­պէս մշա­կու­թա­յին ար­ժէք ըլ­լա­լէ. ան դար­ձած է գո­յու­թեան պայ­ման։ Երբ հայ­րե­նի հո­ղէն հե­ռու ենք, լե­զուն է, որ կը դառ­նայ մեր տու­նը։ Երբ պե­տու­թիւն չու­նինք մեզ պաշտ­պա­նող, լե­զուն է, որ կը դառ­նայ մեր սահ­մա­նը։ Եւ երբ օ­տար մի­ջա­վայ­րի մէջ կ­՚ապ­րինք, հա­յե­րէնն է, որ մեզ կը յի­շեց­նէ, թէ ով ենք եւ ուր­կէ կու գանք։
Ան յատ­կա­պէս կա­րե­ւո­րու­թեամբ շեշ­տեց նո­րա­հաս­տատ ըն­տա­նիք­նե­րու մէջ հա­յա­խօ­սու­թիւ­նը խթա­նե­լու անհ­րա­ժեշ­տու­թիւ­նը եւ գործ­նա­կան ա­ռա­ջարկ­նե­րով գծեց շրջա­գիծ մը, ո­րուն մէջ կա­րե­լի է զար­գաց­նել հա­յե­րէն լե­զուն բար­բա­ռե­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւ­նը մա­նուկ­նե­րուն մօտ։ ­Խօ­սո­ղը նաեւ անդ­րա­դարձ կա­տա­րեց գա­ղու­թա­յին կեան­քի մի­ջա­վայ­րին եւ գոր­ծօն­նե­րուն մէջ հա­յե­րէ­նով ար­տա­յայ­տո­ւե­լու եւ գոր­ծե­լու պայ­ման­նե­րուն մա­սին , իսկ ա­նոնց յա­ջո­ղու­թեան գրա­ւա­կա­նը տե­սաւ հայ ըն­տա­նի­քէն ներս հա­յե­րէ­նը տի­րա­կան լե­զու ը­նե­լու նա­խան­ձախնդ­րու­թիւ­նը։
­Խօս­քի ա­ւար­տին, ներ­կայ ան­դա­մու­հի­նե­րը եւս ար­տա­յայ­տուե­ցան նիւ­թին մա­սին։ ­Յատ­կան­շա­կան ե­ղաւ Հ.Կ.­Խա­չի «­Զա­ւա­րեան» ազ­գա­յին վար­ժա­րա­նի բազ­մա­մեայ վաս­տա­կա­ւոր ու­սուց­չու­հի ընկ. ­Շա­քէ Էլ­մա­սեա­նի խօս­քը, որ դպրո­ցա­կան դրո­ւագ­նե­րով անդ­րա­դար­ձաւ հա­յե­րէ­նի գոր­ծա­ծու­թեան ի­մաս­տին։ ­Նոյն­պէս, վար­ժա­րա­նի տնօ­րէ­նու­հի ընկ. ­Հայ­կան ­Մի­նա­սեան ամ­փոփ նկա­րագ­րա­կա­նով ծա­ւա­լեց ար­դի ման­կա­վար­ժա­կան եւ դաս­տիա­րակ­չա­կան գոր­ծե­լա­ձե­ւը, որ­պէս­զի հա­յա­խօ­սու­թիւ­նը եւ հա­յե­րէ­նի ու­սու­ցու­մը լայ­նօ­րէն տա­րա­ծո­ւին ա­շա­կերտ­նե­րու հո­գեմ­տա­ւոր աշ­խար­հին մէջ։
Օ­րո­ւան ջերմ մթնո­լոր­տին մէջ կա­տա­րո­ւե­ցաւ հիւ­րա­սի­րու­թիւն եւ մտեր­միկ զրոյց մին­չեւ ե­րե­կո­յեան ժա­մե­րը։

ԹՂԹԱԿԻՑ

1 Հիւրատետր 3