Αρμένιοι αδελφοί μας,
«Δική σας είναι τούτη η Γης, όσο είναι και δική μας, ο γαλανός μας ουρανός και τα βουνά τα ματωμένα».
Επαναλαμβάνοντας τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου, απευθύνομαι σήμερα σε όλους εσάς, αγαπημένοι μου συμπατριώτες και σας ευχαριστώ για την μεγάλη τιμή που μου κάνετε να βρίσκομαι τούτη την ώρα ενώπιον σας.
Σας βεβαιώ ότι κι εγώ, νιώθω δικά μου, την γη, τον ουρανό και τα βουνά της Αρμενίας.
Κυρίες και Κύριοι,
Η Αρμενική Γενοκτονία αποτελεί θεμελιώδη καμπή στην εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου, στην κατοχύρωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στην ταυτοποίηση της συλλογικής ηθικής και νομικής ευθύνης του κάθε κράτους, του κάθε Οργανισμού, του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, του κάθε ελεύθερου πνεύματος επί γης, της Ανθρωπότητας στο σύνολό της. Από νομικής απόψεως πρόκειται για ένα από τα πρώτα εγκλήματα που εντάχθηκαν στην Σύμβαση για τη Γενοκτονία, του 1948. Ωστόσο, η καθυστερημένη αυτή θεσμική αναγνώριση ανέδειξε ένα διαχρονικό πρόβλημα: το χάσμα μεταξύ Αρχών και πολιτικής βούλησης.
Η Αρμενική Γενοκτονία, συνιστά την κατίσχυση της θεσμικής, πάνδημης και πυρακτωμένης Μνήμης, επάνω σε κάθε στρέβλωση της Αλήθειας. Αποτελεί την συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης -όχι μόνο της βιολογικής υπόστασης ενός επικού λαού-, που κοσμεί την Παγκόσμια Ιστορία με σελίδες άμετρου πατριωτισμού, ηρωισμού, αυτοθυσίας, προόδου και δημιουργικότητας, αλλά και της αυτόνομης οργανικής Μνήμης, που επέζησε θριαμβευτικά.
Η Ιστορία του Αρμενισμού είναι Μνημείο του Συμπαντικού Πολιτισμού.
Με τον όρο Αρμενισμός, Κυρίες και Κύριοι, δεν εννοώ μόνο τον Αρμενικό Λαό, αλλά και την διαχρονική παρουσία του από τα χρόνια του Στράβωνα, το αέναο αποτύπωμά του στον κόσμο, την γλώσσα του, που είναι η Γλώσσα συνομιλίας με τον Θεό, την πίστη, τους θρύλους, το πείσμα και την επιμονή του, την ανυπότακτη αντίσταση του, στις πάμπολλες φορές που επιχειρήθηκε η εξάλειψή του.
Είναι ο Αρμενισμός, που επέζησε της Γενοκτονίας και συνεχίζει να υπάρχει ως συνείδηση, ως πολιτισμική αντοχή και ως μαρτυρία. Είναι η συνομιλία με την Μνήμη, η συνεχής πάλη, η Νέμεσις. Είναι το Πνεύμα της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας και οι αξίες του Χριστιανισμού που έχουν διαποτίσει την ύπαρξη του Αρμενικού Λαού και εμπνέουν κάθε Αρμένιο που δεν αποδέχεται εκπτώσεις, σε ένα δημοκρατικό σύστημα αρχών και αξιών.
Εσχάτη κύρωση της αξιοπρέπειας και της ύπαρξης τόσον των Ελλήνων όσων και των Αρμενίων, είναι η Ελευθερία.
Υστάτη επικύρωση της τιμής μας, είναι ο Θάνατος.
Αξίες αλληλένδετες και ομοούσιες με την ζωή.
Πατρίδα μας είναι η Μνήμη.
Διότι οι λαοί μας είναι σκληροτράχηλοι αλλά πράοι, γενναίοι και βαθειά Χριστιανικοί, περήφανοι, ανεξάρτητοι, αξιοπρεπείς. Η αξίωση μας για την Δημοκρατία, την κατοχύρωση της ανθρώπινης ετερότητας και την υπεράσπιση της ύπαρξης μας, υπήρξε δια των αιώνων επίμονη, άλκιμη, παρορμητική.
Η ατίθαση πίστη των Αρμενίων, η ατιθάσευτη επαναστατικότητά τους, η σπαργή του πολιτισμού και αισθαντική μυρουδιά της πέτρινης χώρας που λατρεύουν, καταγράφεται στις δέλτους του σύγχρονου κόσμου ακατάπαυστα και θριαμβικά.
Νιώθω υπερήφανη Αρμένισσα. Γιατί έζησα και ζω την σκληρή πάλη του Αρμενικού Λαού κατά της ανελευθερίας, της τυραννίας, της εγκληματικής αδιαφορίας, της προδοσίας, της εμφύλιας θλίψης, της υποκρισίας των ισχυρών, των ωρών που έρχονταν ντυμένοι φίλοι στο Ερεβάν, αμέτρητες φορές οι εχθροί μας, κι εγώ ανάμεσά τους, μόνη, να προειδοποιώ.
Είμαι υπερήφανη Αρμένισσα, γιατί έζησα το μεγαλειώδες Έπος της απελευθέρωσης του Αρτσάχ από την πρώτη ως την τελευταία μέρα, μαζί με τους Φενταϊν, εκεί στα μέτωπα του πολέμου.
Και εκεί ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος άνθρωπος.
Κυρίες και Κύριοι, η μαζική εκτέλεση αθώων ανθρώπων συνιστά έγκλημα μη επιδεχόμενο παραγραφής όσα χρόνια και αν περάσουν. Ανάχωμα ντροπής και καταισχύνης και μελανή σελίδα της Ιστορίας του Ανθρώπου, είναι η Γενοκτονία των Αρμενίων. Έγκλημα επαναλαμβανόμενο συστηματικά, μέχρι και αυτή την ώρα που μιλάμε, από βάρβαρους όχλους, με τις εντολές εγκληματιών δικτατόρων. Από κράτη τρομοκρατικά που δεν τιμωρούνται και δεν απολογούνται, απεναντίας ενθαρρύνονται στην επανάληψη των σφαγών.
Στο σημερινό συλλείτουργο, με δέος στεκόμαστε μπροστά στο ενάμισι εκατομμύριο δολοφονηθέντων Αρμενίων της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Με συντριβή γονατίζομε μπροστά στην θυσία αθώων ανθρώπων, ανυπεράσπιστων και αόπλων πολιτών από τους φανατικούς Οθωμανούς.
Οι αδίστακτοι σφετεριστές της εξουσίας στην φθίνουσα και απεγνωσμένη Αυτοκρατορία, έθεσαν σε εφαρμογή σχέδιο εθνοκάθαρσης και εξόντωσης των Χριστιανικών πληθυσμών της, αρχίζοντας από τους Αρμένιους.
Όπως όλοι γνωρίζομε, στις 24 Απριλίου του 1915, οι Οθωμανοί συνέλαβαν την πολιτική, πνευματική και θρησκευτική ηγεσία των Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη και εκτέλεσαν 225διανοούμενους, συνεχίζοντας την Γενοκτονία που είχαν αρχίσει αρκετά χρόνια προηγουμένως. Η 24η Απριλίου του 1915,σηματοδοτεί την κορύφωση της μαζικής εξόντωση του λαού, που μας συγκλονίζει και μας γεμίζει αποτροπιασμό με την βαρβαρότητα και την φρίκη που διεπράχθη.
Αρμένιοι και Αρμένισσες, Ελληνίδες και Έλληνες,
Η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεκίνησε με την απελευθέρωση της χώρας μας. Η Υψηλή Πύλη εξέπεσε, παρήκμασε, αποδιοργανώθηκε. Το οθωμανικό κράτος κατέρρευσε από την διοικητική, πολιτική και κοινωνική διαφθορά. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες συγκροτήθηκε το κίνημα συνωμοτών Νεοτούρκων, το οποία θεμελίωσε την επικράτηση του στην δημιουργία μονοεθνικού, μονοθρησκευτικού κράτους. Στη θέση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με εκ του σύνεγγυς ώθηση του Παντουρανισμού. Γι’ αυτό προχώρησε σε εθνικό ξεκαθάρισμα των Χριστιανικών πληθυσμών στους χώρους που διεκδίκησε. Από την Θράκη μέχρι την Μεσοποταμία, από την Ανατολία μέχρι το Αιγαίο, από την Αρμενία μέχρι την Κιλικία. Οι εγκληματικές ενέργειες που είχαν ξεκινήσει από τον 19ο αιώνα, συνεχίστηκαν και εντάθηκαν με την σφαγή 30 χιλιάδων Αρμενίων στα Άδανα το 1909 με τις εντολές του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ του Β’. Η νίκη των Οθωμανών επί της Αντάντ στην Καλλίπολη, στις αρχές του 1915, πολλαπλασίασε το μένος των φανατισμένων και αιμοδιψών μουσουλμάνων για την συνέχιση της Γενοκτονίας και των άλλων εγκληματικών τους σχεδιασμών.
Με την υποχρεωτική στρατολόγηση χιλιάδων νεαρών Αρμενίων από όλη την Μικρά Ασία, αποψίλωσαν τον λαό από την στιβαρή παρουσία αντίστασης. Οι άνδρες οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου τους εκτελούσαν αμέσως ή τους άφηναν να πεθάνουν από τα βασανιστήρια, τις κακουχίες, τις επιδημίες, τον λιμό. Με φρικτό τρόπο εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι σε βασανιστικές πορείες θανάτου. Αθώοι άνθρωποι εκτοπίσθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τάγματα εργασίας, τα αλήστου μνήμης ameletabur lari, στο εσωτερικό της Ανατολίας και στις ερήμους της Συρίας και της Μεσοποταμίας, μακριά από τις πατρογονικές τους Εστίες. Γυναίκες, γέροι και μικρά παιδιά, χάθηκαν περιπλανώμενοι για μήνες στην έρημο.
Οι μέθοδοι εξολόθρευσης των Χριστιανών καταγράφονται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, σε αναφορές, τηλεγραφήματα, φωτογραφίες και κινηματογραφήσεις από ξένους διπλωμάτες, δημοσιογράφους και στρατιωτικούς. Στις μαρτυρίες αυτές περιγράφεται συγκλονιστικά το οργανωμένο σχέδιο των Γενοκτονιών στα εδάφη της Αυτοκρατορίας. Το σχέδιο υλοποιήθηκε με βαρβαρότητα, από τους κατά συρροήν δολοφόνους, Ταλαάτ, Ενβέρ, Τζεμάλ, Σαϊντ, και Σακίρ. Με πρακτικές φανατισμού ενός απαίδευτου συνονθυλεύματος εξαθλιωμένων δούλων, που στηρίχτηκαν στην αλληλεπίδραση Πανισλαμισμού και Παντουρανισμού και στην εργαλειοποίηση θρησκευτικών ιδεολογιών και ευτελών εξαγορών. Με απώτερη επιδίωξη την εδραίωση στην εξουσία και την αυστηρή εθνικοθρησκευτική ομογενοποίηση. Η έκκληση για τζιχάντ, κατέστη ιδεολογικό εργαλείο κρατικής βίας. Υπό το πρόσχημα του «ιερού πολέμου», οι χριστιανικές μειονότητες τέθηκαν εκτός νόμου, με προδιαγεγραμμένη πλέον την συνέχεια. Έτσι ενισχύθηκε η ριζοσπαστικοποίηση των Μουσουλμάνων. Ταυτόχρονα, απετέλεσε το ιδεολογικό άλλοθι για την συντελούμενη εθνοκάθαρση. Είναι σαφής η αμφισημία ανάμεσα στη θρησκευτική κινητοποίηση, τον φανατισμό, τον γεωπολιτικό υπολογισμό και την προπαγανδιστική χειραγώγηση των εκτελεστικών οργάνων. Οι διώξεις κατά των Αρμενίων, Ελλήνων, και Ασσυρίων συνιστούν ενιαία τραγωδία. Δεν αφορούν παράπλευρη απώλεια πολέμου ή μεμονωμένο συμβάν από την δράση ανεξέλεγκτων ατάκτων, αλλά οργανωμένη πολιτική εθνικού ξεκαθαρίσματος. Για τούτο, πρέπει να μελετώνται ως ενιαία καταγραφή στο εγκληματικό μητρώο του Παντουρανικού υβριδίου που προέκυψε μετά την εκκαθάριση των Χριστιανών. Η ταυτότητα των γενοκτονιών τεκμηριώνεται επιστημονικά από τον Τούρκο μελετητή Τανέρ Ακτσάμ, και τον Αρμένιο Ακαδημαϊκό George Shi ri nian.
Στην μελέτη «Οι τριαντάχρονες γενοκτονίες 1894-1924» των ερευνητών Benny Morris και Dror Zeevi, αποδεικνύεται το ενιαίο των διωγμών κατά των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων της Μικρασίας. Οι συγγραφείς αποδεικνύουν ότι υπήρξε μακρά και καλά οργανωμένη, και υποστηριζόμενη από την Γερμανία, διαδικασία εξόντωσης των Χριστιανών της ύστερης Οθωμανικής περιόδου, με γενοκτονίες που εξελίσσονται παράλληλα, με άλλοτε άλλη ένταση. Επιπλέον, στην μελέτη του Δρα Sabro Bengaro, Διευθυντού του Κέντρου Έρευνας για τη Γενοκτονία, στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, με τίτλο «Η ισλαμική στρατηγική της Γερμανίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αντίκτυπος της κήρυξης του Τζιχάντ το 1915» αποδεικνύεται ότι με την ισλαμική στρατηγική της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, την «Orientpolitik» και τη συνεργασία της, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οργανώθηκε η Γενοκτονία του Χριστιανικού Κόσμου: Με την ενεργό συμμετοχή Γερμανών στρατιωτικών. Η Γερμανική πολιτική αποσκοπούσε στην μετατροπή του τζιχάντ σε ένα θρησκευτικά νομιμοποιημένο μέσο επιδίωξης στρατηγικών στόχων που υπερέβαιναν κατά πολύ τη θρησκευτική σφαίρα.
Με την Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, υπήρξε μια ανακοπή των σφαγών.
Η συγκλονιστικότερη ωστόσο, μαρτυρία της γενοκτονίας, είναι οι άσβεστες μνήμες των ανθρώπων μας. Των κυνηγημένων που έφθασαν και διασώθηκαν, στην Ελλάδα και στην υπόδουλη Κύπρο. Όλων των συμπατριωτών μας που είναι σήμερα εδώ, έστω κι αν έχουν πεθάνει, που είναι μαζί μας, μέσα από την δυναμική συνέχεια των παιδιών τους, των εγγονιών τους, των απογόνων τους, όλων εσάς αγαπημένοι μου Αρμένιοι της Μακεδονίας και της Θράκης. Είναι εδώ μαζί μας, μέσα σε ότι μάς έχουν διδάξει με την ζωή και τον θάνατο τους. Αυτούς σκεφτόμουν καθώς έγραφα την ομιλία και σε αυτούς την αφιερώνω.
Ο αγώνας για την δικαίωση των θυμάτων και του Έθνους άρχισε αμέσως. Με την επιχείρηση «Νέμεσις», και με την συνεχή εξέγερση της Αρμενικής διασποράς, το Αρμενικό Ζήτημα απέκτησε και διατηρεί δυναμική και βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο. Όλο το Αρμενικό Έθνος είναι στρατευμένο σ’ αυτόν τον Αγώνα, μαζί του κι εμείς, όλοι οι Ελεύθεροι Άνθρωποι του Κόσμου.
Σημαντικά ορόσημα στο προσπάθεια για την διατήρηση της Μνήμης και την Αναγνώρισης της Γενοκτονίας, υπήρξαν οι αγώνες του Πολωνού δικηγόρου Ραφαέλ Λέμκιν, ο οποίος το 1943 καθιέρωσε τον όρο «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ», και οδήγησε στην αναγνώρισή της, από τον ΟΗΕ το 1948 ως απαράγραπτο έγκλημα.
Σημαντικά γεγονότα υπήρξαν επίσης η 24η Απριλίου του 1965, όταν ένα εκατομμύριο Αρμένιοι διαδήλωσαν στην Πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Αρμενίας και χιλιάδες άλλοι στην Μόσχα, ζητώντας την επιστροφή των Τουρκοκρατούμενων εδαφών και την αποκατάσταση της μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας. Συγκινητική ήταν η επιστολή της Αρμένισσας ποιήτριας Σίλβα Καπουτικιάν, προς τον Τούρκο προοδευτικό ποιητή Ναζίμ Χικμέτ όπου του έγραφε: «Θα συμφιλιωθούμε και θ’ αγαπηθούμε, μόνον όταν μας επιστρέψετε τα εδάφη μας».
Το 1965, και για πρώτη φορά στην ιστορία, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Σπύρος Κυπριανού, έθεσε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το ζήτημα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας. Καθοριστικής σημασίας γεγονός υπήρξε βεβαίως η αναγνώρισή της, τον ίδιο χρόνο, από την Σοβιετική Κυβέρνηση και η δημιουργία στο ΤΖΙΤΖΕΡ-ΝΑΚΑΠΕΡΤ του επιβλητικού Μνημείου προς τιμήν των Θυμάτων και προς υπόδειξιν του Χρέους της Ανθρωπότητας προς τον Αρμενικό λαό.
Υψίστης σημασίας, ήτο επίσης και το ψήφισμα του 1987 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία. Ακολούθησε η αναγνώριση από πολλά εθνικά, πολιτειακά και ομοσπονδιακά κοινοβούλια. Μεταξύ αυτών, το Κοινοβούλιο της Ελλάδας και η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Στην συνέχεια, το 1997 η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών και Μελετητών Γενοκτονίας, αναγνώρισε την Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων της Μικράς Ασίας από την Τουρκία.
Το 1991, μετά την ανεξαρτησία, ο πρώτος Πρόεδρος της Αρμενίας Levon Ter Petrosian με μια μνημειώδη παρέμβασή του από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, απαίτησε την Αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Τουρκία.
Εντούτοις η ανθρωπότητα παρέμενε αδρανής, ανεχόμενη νέες μαζικές σφαγές και αντιδρούσε πολύ νωθρά στα αιτήματα για την Αναγνώριση τη Γενοκτονίας, αναδεικνύοντας μια ευρύτερη παθογένεια του διεθνούς συστήματος: την επιλεκτική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Όταν τα ίδια Νομικά και Ηθικά πρότυπα εφαρμόζονται με διαφορετικά μέτρα και σταθμά, η αξιοπιστία του συστήματος και η ηθική τάξη υπονομεύονται.
Μετά το 1970, το Αρμενικό Ζήτημα έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο, μέσα από την δυναμική και αποτελεσματική παρουσία των αγωνιστών μας στην διεθνή σκηνή και την αδιάλειπτη κινητοποίηση της Αρμενικής Διασποράς. Ακόμη και Τούρκοι διανοούμενοι όπως ο Ορχάν Παμούκ, ο Τανέρ Ακτσάμ, η Φετιγιέ Τσετίν, ο Ραγκίπ Ζαράκογλου, αψηφώντας το κλίμα τρομοκρατίας που επιβάλουν οι πολιτικοί διωγμοί του Τουρκικού Κράτους, αναγνώρισαν την ενοχή της χώρας τους.
Τονίζω πως η Γενοκτονία δεν στέρησε από το Αρμενικό Έθνος, μόνο ενάμισι εκατομμύριο ψυχές, αλλά και ολόκληρες εκτάσεις γης, πανάρχαιους αρμενικούς τόπου, βουνά, πόλεις, χωριά και θάλασσες, τους τάφους εκατομμυρίων Αρμενίων, μνημεία πολιτισμού, πανέμορφες εκκλησιές, την ανάσα της αρμενικής γλώσσας.
Σήμερα, 111 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, η Τουρκία συνεχίζει την άτεγκτη στάση τής άρνησης του εγκλήματος και της διαστρέβλωσης της Ιστορίας. Βεβαίως η γενοκτονία δεν σταμάτησε ποτέ. Το 1941 ο Ισμέτ Ινονού με την λεγόμενη επιστράτευση των 20 ηλικιών, έστειλε σε τάγματα εργασίας και καταναγκαστικών έργων χιλιάδες Αρμένιους και Έλληνες, και επέβαλε δήμευση των περιουσιών τους. Με το πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955 κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, και τις διώξεις, πάλι από τον Ισμέτ Ινονού το 1964,οι τούρκοι υποχρέωσαν τους χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιους της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου να φύγουν για την Ελλάδα. Οι σφαγές συνεχίστηκαν στο Σουμκάιτ και στο Μπακού το 1988, και με δολοφονίες επιφανών Αρμενίων και Ελλήνων Αγωνιστών. Κι ακόμη, με το ξεκλήρισμα των Ελλήνων και των Αρμενίων της Βόρειας Κύπρου και τον εποικισμό του νησιού με εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους από την Ανατολία. Και με το ολοκληρωτικό εθνικό ξεκαθάρισμα στο Αρτσάχ και την προσφυγοποίηση του πληθυσμού του, μετά από πολύμηνη πολιορκία και βανδαλισμούς.
Η Τουρκία επιδιώκει να ενταχθεί στην ΕΕ, και υποτίθεται ότι ακολουθεί πορεία εκδημοκρατισμού, αλλά εξακολουθεί να περιφρονεί τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιδίων των πολιτών της. Το διαβόητο άρθρο 301 του Συντάγματος βάσει του οποίου διώκεται ποινικά η αναφορά και μόνο της λέξης Γενοκτονία, αποτελεί δείγμα για το πώς αντιλαμβάνεται η Άγκυρα το Διεθνές Δίκαιο. Δυστυχώς οι Αρχές και Αξίες του σύγχρονου κόσμου έχουν καταρρακωθεί και οι πολιτικές της Τουρκίας γίνονται ανεκτές και επιβραβεύονται, όντας χρήσιμες στους σχεδιασμούς του ανερμάτιστου, ανήθικου και διεφθαρμένου παγκόσμιου συστήματος.
Από την άλλη, η Τουρκία εφαρμόζει συστηματικά αναθεωρητικές πολιτικές. Η αναβίωση του Παντουρανισμού είναι φανερή σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Η προσπάθεια της Τουρκίας είναι να εξελιχθεί σε Νέο-Οθωμανικό ηγεμόνα με τους σχεδιασμούς της Γαλάζιας Πατρίδας και τις απειλές κατά της Κύπρου, της Ελλάδας και της Αρμενίας. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε σθεναρώς για την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη και την Αυτοδιάθεση των Λαών κατά του τουρκικού κράτους και των υποτελών και των μιμητών του.
Το Αρτσάχ είναι πληγή που δεν πρόκειται ποτέ να επουλωθεί. Η Τουρκία σε πλήρη συνεργασία με τον Ισραήλ και το Αζερμπαϊτζάν και με πέμπτη φάλαγγα μέσα στις τάξεις μας, εισέβαλε και κατέλαβε το Ηρωικό Αρτσάχ. Η εγκατάλειψη των Αρτσαχινών από όλους, τούς υποχρέωσε να φύγουν από την γη τους, την οποία κράτησαν Αρμενική για 2500 χρόνια.
Η υποβολή των ηρωικών ηγετών του Λαού του Αρτσάχ σε βασανιστήρια και εξευτελιστική συμπεριφορά στα κολαστήρια του Μπακού, η εκθεμελίωση αρμενικών πόλεων και μνημείων πολιτισμού, η σύληση ναών και μοναστηριών, η καταστροφή της θρησκευτικής μας κληρονομιάς, στο Αρτσάχ, στην Κύπρο, στον Λίβανο και στην Συρία από τους τούρκους και τους ισραηλινούς, η επιβουλή κατά εδαφών της Αρμενίας και της Ελλάδας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνέχιση της Γενοκτονίας.
Εμείς επιζητούμε δυναμικά την ποινικοποίησης της Άρνησης της Γενοκτονίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ, από την εποχή που η καλή μου φίλη Βαλερί Μπουαγιέ, πέτυχε την ψήφιση σχετικού Νόμου στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Η άρνηση δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι συνέχιση και επανάληψη του εγκλήματος και συνενοχή.
Η Τουρκία, οφείλει να συμμορφωθεί με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και της Δικαιοσύνης.
Όπου Δικαιοσύνη σημαίνει την ανάληψη της ευθύνης από την Τουρκία και την απολογία της προς το Αρμενικό Έθνος και την Παγκόσμια Κοινότητα. Το θέμα δεν είναι μόνο συναισθηματικό, δεν είναι εθνικό, δεν αφορά μόνο τους Αρμένιους, αλλά είναι ζήτημα αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δεν μπορούν να έχουν καταδικαστεί τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ και η Τουρκία να απολαμβάνει ασυλίας για τα εγκλήματα της. Η απολογία θα λυτρώσει τον τουρκικό λαό από το βάρος μιας εξ αδιαιρέτου συλλογικής ενοχής και ευθύνης, για τα εγκλήματα που διέπραξε και διαπράττει η ηγεσία του.
Οι Γενοκτονίες δεν διαγράφονται από την Ιστορία.
Δεν είναι εθνικισμός η προσπάθεια αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Άλλωστε, κανείς δεν διανοήθηκε να ζητήσει την διαγραφή του ολοκαυτώματος των Εβραίων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, η Γερμανία υπό το βάρος των ενοχών, απολογήθηκε για το έγκλημα. Ο Καγκελάριος Βίλλυ Μπραντ, γονάτισε στην Βαρσοβία στις 7 Δεκεμβρίου του 1970 και τίμησε την μνήμη των θυμάτων!
Δεν περιμένωμε να κάνει το ίδιο η Τουρκία για την Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων και πολύ περισσότερο να τιμωρηθεί για τα εγκλήματα της, τα οποία ξεχάστηκαν γρήγορα από την διεθνή κοινότητα. Αυτά όπλισαν το χέρι του Χίτλερ, που δήλωσε ξεκινώντας την σφαγή των Εβραίων, «ποιος θυμάται τώρα την σφαγή των Αρμενίων», και αυτά καθοδηγούν τους εθνοκτόνους της εποχής μας.
Δεν επιζητούμε εκδίκηση. Η Δημοκρατία τιμωρεί, η Δημοκρατία διδάσκει, αλλά δεν εκδικείται.
Ζητούμε Δικαιοσύνη. Για να γαληνέψουν οι ψυχές των σφαγιασθέντων Αρμενίων. Για να επικρατήσει η Ειρήνη. Αλλά Ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Δικαιοσύνη και Δικαιοσύνη δε μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ελευθερία.
