Կէս լուրջ — կէս կատակ

Համացանցային որսորդութիւններ Տիոկենիս եւ արքայի բանագնացը... ՄԻՆՍԱՐ Օրին մէկը Տիոկենիս, տունի մը սեմին նստած, պնակ մը ոսպ կ’ուտէր... Լման Յունաստանին մէջ, ոսպապուրէն աժան ճաշ չկար... Երկու խօսքով՝ եթէ մէկը...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ Չորս մո­մե­րը... ՄԻՆՍԱՐ ­­Մո­մա­կա­լին վրայ զե­տե­ղո­ւած չորս մո­մե­րը, կա­մա՜ց-կա­մա՜ց կը հա­լէին... Լ­ռու­թիւ­նը այդ­քան զգա­լի էր, որ նոյ­նիսկ կրնա­յիր լսել, ի­րենց մի­ջեւ տե­ղի ու­նե­ցող խօ­սակ­ցու­թիւ­նը... Ա­ռա­ջին մո­մը ը­սաւ... -...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ Տա­րի­քոտ պա­պի­կը... ՄԻՆՍԱՐ ­­Ժա­մա­նա­կին փոքր գիւ­ղի մը մէջ, կ­’ապ­րէր շատ տա­րի­քոտ պա­պիկ մը... ­­Յա­ռա­ջա­ցած տա­րի­քին բեռ­մամբ, այ­լեւս տե­սո­ղու­թիւ­նը եւ լսո­ղու­թիւ­նը գրե­թէ կորսն­ցու­ցած էր, իսկ ոտ­քերն ալ...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ Ա­ղաւ­նի­նե­րը եւ բա­զէն... ՄԻՆՍԱՐ ­­Հին տա­րի­նե­րուն, հե­ռա­ւոր վայ­րի մը մէջ, կ’ապ­րէին խումբ մը ա­ղաւ­նի­ներ, ո­րոնք սա­կայն, բա­զէ­նե­րու մշտա­կան վա­խով կ’ապ­րէին... Ի­րենց բոյ­նե­րը, ա­նանկ մէկ ձե­ւով շի­նած...

Սրտի խօսքեր

Իմ սրտի փոքր կէս... Այս եր­գը ­Տիգ­րա­նի լսած եր­գե­րից է վեր­ջին շրջա­նում...չէ, չկայ վերջ, քա­նի որ սի­րո­ւած մար­դը միշտ ապ­րում է...սա ե­ղաւ մեր նշա­նա­բա­նը։ ­Բազ­մա­թիւ...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ Աղ­քատ վա­ճա­ռոր­դը... ՄԻՆՍԱՐ -Որ­քա՞ն կ­’ար­ժեն հաւ­կիթ­նե­րը, (հար­ցուց հա­րուստ տի­կի­նը)... - ­­Հա­տը ե­րե­սուն սէնթ տի­կին, (պա­տաս­խա­նեց տա­րի­քոտ վա­ճա­ռոր­դը)... - ­­Տա­սը հաւ­կիթ պի­տի գնեմ, բայց փո­խան 2,50 եւ­րո­յի... ե­թէ...

Մ­տո­րում­ներ՝ ­Մա­յիս 28-ի առ­թիւ

ՄԻՀՐԱՆ ՔԻՒՐՏՕՂԼԵԱՆ Ա­մէն ան­գամ, որ կը խո­կամ ­Մա­յիս 28-ի ան­կա­խու­թեան մա­սին եւ մտա­ծումս կը կեդ­րո­նացնեմ ա­նոր վրայ, չեմ կրնար ինձ­մէ վա­նել փոր­ձու­թիւ­նը՝ բաղ­դա­տա­կան մը ը­նե­լու...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ Աղ­քա­տու­թեան գնա­հա­տան­քը... ՄԻՆՍԱՐ ­­Հա­մա­ցան­ցին մէջ մեր կար­դա­ցած ու­րիշ պատ­մու­թիւն­նե­րուն նման, թե­րեւս այս մէկն ալ շին­ծու է... սա­կայն հա­ւա­տա­ցէք, որ իր ղրկած պատ­գամ­նե­րը, ծայր աս­տի­ճան դաս­տիա­րա­կիչ...

Կէս լուրջ — կէս կատակ

­­Հա­մա­ցան­ցա­յին որ­սոր­դու­թիւն­ներ ­Քա­մե­րը... ՄԻՆՍԱՐ ­­Կար ու չկար, ե­րի­տա­սարդ մը կար, որ ո­րոշ ան­գամ­ներ, իր շուր­ջին­նե­րուն բռնու­թեամբ կը վա­րո­ւէր... ­­Հայ­րը չա­փա­զանց մտա­հո­գո­ւած, իր զա­ւա­կի վա­րո­ւե­լա­կեր­պէն եւ ու­սում­նա­սի­րե­լէ ետք բո­լոր...

Միաչեայ մայրը…

ՄԻՆՍԱՐ ­Յով­հան­նէ­սին մայ­րը միա­կա­նի էր... ­Կեան­քէն սաս­տիկ տան­ջո­ւած, տա­րի­քոտ կին մըն էր... ­Յով­հան­նէս՝ կ’ամչ­նար մօ­րը մա­սին եւ ա­տեն ա­տեն... նոյ­նիսկ ի­րեն կ’ա­տէր... ­Կի­նը խո­հա­րա­րու­հի էր եւ ու­սա­նո­ղա­կան ա­կում­բին...
- Advertisement -