ԵՍ ԱԼ ՀԱՅ ԵՄ…

0
481

ՄԵՂՈՒ

Շո­գե­կառ­քը ճամ­բայ պի­տի ել­լէր ե­րե­կո­յեան ժա­մը ե­րե­քին…
Ժա­մա­ցոյ­ցին աչք մը նե­տե­լով, տե­սաւ որ ժա­մը տա­կա­ւին եր­կու էր…
«­Դեռ մէկ ժամ կայ առ­ջեւ­նիս» մտա­ծեց, ու ապ­րանք­նե­րը տե­ղա­ւո­րե­լէն ետք, ուղ­ղո­ւե­ցաւ դէ­պի ճամ­բորդ­նե­րուն կազ­դուր­ման կա­յա­նը…
Ս­րա­հը թե­թե­ւօ­րէն լու­սա­ւո­րո­ւած էր ու կը լսո­ւէր մեղմ ե­րաժշ­տու­թիւն մը: ­Նա­րին­ջի հիւթ մը ապսպ­րեց ու ա­պա գնաց ու նստաւ վեր­ջին ա­զատ փոք­րիկ սե­ղա­նի­կին շուրջ…
­Շատ ժամ չան­ցած սրահ մտաւ եր­կայն մա­զե­րով, մօ­րու­քա­ւոր ե­րի­տա­սարդ մը, որ ապսպ­րած խմիչ­քը առ­նե­լէն ետք, ի զուր փնտռեց ա­զատ սե­ղա­նիկ մը…
Գլ­խի թե­թեւ շար­ժու­մով մը, ե­րի­տա­սար­դին իր սե­ղա­նի­կը հրա­ւի­րեց…
Ա­ռա­ջին նա­յո­ւած­քով կը հասկ­ցո­ւէր, որ ան հա­սա­րակ հիփ­փի մըն էր…
Դէմ դի­մաց նստած, ու ա­ռա­ջին շփոթ վայր­կեան­նե­րը անց­նե­լէ ետք, խօ­սակ­ցիլ սկսան…
— ­Ձեր ա­նու­նը ի՞նչ է, հար­ցուց ե­րի­տա­սար­դին…
— Հ­րանտ ­Բա­րու­նի, ը­սաւ, բայց կար­ծես ամչ­նա­լով…
— Ու­րեմն դուք հա՞յ էք…
— Ա­յո, պա­տաս­խա­նեց ա­նո­րոշ ու կմկմա­լով…
Ո­րո­շեց ազ­գու­թիւ­նը գաղտ­նի պա­հել ու շա­րու­նա­կեց ե­րի­տա­սար­դին հետ յու­նա­րէն լե­զո­ւով խօ­սակ­ցիլ…
— Կ’ամչ­նա՞ք ձեր հայ ըլ­լա­լուն, սա­կայն ին­չո՞ւ, հար­ցուց…
— ­Ձե­զի ը­սեմ… շատ մը պատ­ճառ­նե­րով… նախ՝ ո­րով­հե­տեւ թէեւ ա­զատ հայ­րե­նիք մը ու­նիմ, սա­կայն դժբախ­տա­բար ժո­ղո­վուրդս դեռ ան­կախ չէ… ազ­գիս մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը ցրո­ւած է աշ­խար­հի չորս ծա­գե­րը… աշ­խար­հահռ­չակ գիտ­նա­կան մը կամ ա­րո­ւես­տա­գէտ մը չու­նինք… նաեւ չու­նինք…
Չ­դի­մա­ցաւ ու կոշ­տու­թեամբ ընդ­մի­ջեց…
— ­Շատ կը սխա­լիք պա­րոն, հա­յերդ չա­փա­զանց մեծ ժո­ղո­վուրդ էք, ու­նիք հսկայ պատ­մու­թիւն մը, ու­նե­ցած էք փա­ռա­ւոր թա­գա­ւո­րու­թիւն­ներ, ա­զա­տագ­րա­կան ան­թիւ ճա­կա­տա­մար­տեր, ­Մա­մի­կո­նեան­ներ, քաջ ֆէ­տա­յի­ներ, ­Մի­կո­յեա­նի, ­Համ­բար­ձու­մեա­նի, ­Սա­րո­յեա­նի, ­Մա­մու­լեա­նի, Ազ­նա­ւու­րի եւ ա­սոնց նման հան­րա­ծա­նօթ ան­թիւ գիւ­տա­րար­ներ, աստ­ղա­գէտ­ներ, գրա­գէտ­ներ, ա­րո­ւես­տա­գէտ­ներ… ու­նիք ա­զատ հայ­րե­նիք մը, նոյ­նիսկ այդ ձեր չհաւ­նած հայ­րե­նի­քը… ու­նիք տա­ղան­դա­ւոր նոր սե­րունդ մը, ու­նիք…
Այս բո­լոր խօ­սակ­ցու­թեան ըն­թաց­քին, ե­րի­տա­սար­դը ի­րեն կը դի­տէր ապ­շա­հար ու շո­ւա­րած…
­Վայր­կեա­նի մը ու­ժը գտաւ հարց­նե­լու…
— ­Սա­կայն դուք ինչ­պէ՞ս գի­տէք այս բո­լո­րը… մի­թէ պատ­մա­գէ՞տ էք…
— Ո՛չ տղաս, ը­սաւ մեղ­մօ­րէն ժպտե­լով եւ հա­յե­րէն խօ­սե­լով, պար­զա­պէս ես ալ հայ եմ…

minsar55@gmail.com