Յի­սուս կը ծնի մսու­րին մէջ։
Ին­չո՛ւ։
­Կը գրեմ ձե­զի ­Սուրբ Ծնն­դեան տօ­նին առ­թիւ։

Այն տեղ՝ ուր ա­մէն տա­րի ­Յի­սու­սի ծնուն­դը կը յի­շո­ւի: ­Նախ՝ հո­վիւ­նե­րը, ո­րոնք կը հե­տե­ւէին ի­րենց հօ­տին, ա­պա՝ ­Բեթ­ղե­հէ­մի հա­րե­ւան­նե­րը եւ, վեր­ջա­պէս, Ա­րե­ւել­քէն ե­կած ե­րեք ­Մո­գե­րը՝ «Ի­մաս­տուն­ներ»ը, ի­րենց ա­մե­նա­թան­կար­ժէք նո­ւէր­նե­րը որ­պէս ոս­կի խունկ եւ զմուռս նո­ւի­րած են ­Մա­նուկ ­Յի­սու­սի, որ փաթ­թո­ւած է լա­թե­րով ու զե­տե­ղո­ւած՝ մսու­րին մէջ:

Իմ հար­ցումս հե­տե­ւեալն է.- ­Յի­սուս ծնած է մսու­րի մեջ, քա­նի որ հիւ­րա­նո­ցին մէջ տեղ չկար, այլ նաեւ՝ ե­րեւ­նա­լու մար­դոց աչ­քե­րուն, յատ­կա­պէս այն հո­վիւ­նե­րուն, ո­րոնք այդ ժա­մա­նակ աղ­քատ էին, բայց խո­նարհ եւ մա­քուր սրտով, կամ՝ ա՛յլ պատ­ճառ­նե­րու հա­մար:

Ըն­թեր­ցո­ղի յի­շո­ւած պատ­մու­թիւն­նե­րը կը պատ­կա­նին ­Ման­կու­թեան Ա­ւե­տա­րան­նե­րու ­Մատ­թէո­սի (­Մո­գե­րը) եւ ­Ղու­կա­սի (հո­վիւ­նե­րը): Այն՝ ինչ որ մե­զի փո­խան­ցո­ւած է, պարզ պատ­մու­թիւն մը չէ, այլ խոր հաս­տա­տու­թիւն հա­ւատ­քի մարդ­կու­թեան Աս­տու­ծոյ Որ­դիին, մենք կը ճանչ­նանք  ճշմա­րիտ Աս­տո­ւած եւ ճշմա­րիտ մարդ։

Ե­թե ­Մատ­թէոս ա­ւե­տա­րա­նիչ՝ խօ­սե­լով ­Մո­գե­րու մա­սին, կը շեշ­տէ Աս­տու­ծոյ Որ­դիին յայտ­նու­թիւ­նը օ­տար­նե­րուն, ո­րոնք ու­սում­նա­սի­րած են Ս­տեղ­ծա­գոր­ծու­թեան ­Գիր­քը եւ, ա­ռաջ­նոր­դո­ւե­լով աստ­ղին կող­մէ, ա­նոնք գտած են յայտ­նու­թիւ­նը խորհր­դա­ւոր ծննդեան, որ ար­դէն յի­շո­ւած է Իս­րա­յէ­լի ժո­ղո­վուր­դի սուրբ գրու­թիւն­նե­րուն մէջ։

Իր հեր­թին ­Ղու­կաս ա­ւե­տա­րա­նի­չը պատ­մած է Որ­դիին յայտ­նու­թիւ­նը աղ­քատ­նե­րուն, ո­րոնց ներ­կա­յա­ցու­ցած են հո­վիւ­նե­րը:

Ա­ւե­տա­րա­նը կ­՛ը­սէ.- «­Մինչ այն­տեղ կը գտնո­ւէին, ­Մա­րիա­մի ծննդա­բե­րու­թեան ժա­մա­նա­կը հա­սաւ եւ ծնաւ իր անդ­րա­նիկ որ­դին, փաթ­թեց խան­ձա­րուր­նե­րով ու դրաւ մսու­րին մէջ, ո­րով­հե­տեւ ի­ջե­ւա­նի մէջ տեղ չկար ի­րենց հա­մար։ Այն կող­մե­րը հո­վիւ­ներ կա­յին, ո­րոնք բա­ցօ­թեայ կ­՛ապ­րէին դաշ­տե­րու մէջ եւ գի­շե­րը ի­րենց հօ­տե­րուն պահ­պա­նու­թիւն կ­՛ը­նէին։ ­Տի­րոջ հրեշ­տա­կը ե­րեւ­ցաւ ա­նոնց, ­Տի­րոջ փառ­քը շրջա­պա­տեց զա­նոնք եւ սաս­տիկ վախ­ցան։ Հ­րեշ­տա­կը ը­սաւ ա­նոնց.- «­Մի՛ վախ­նաք, ո­րով­հե­տեւ ա­հա­ւա­սիկ պի­տի ա­ւե­տեմ ձե­զի մեծ ու­րա­խու­թիւն մը, որ պի­տի ըլ­լայ նաեւ բո­լոր ժո­ղո­վուր­դի­նը։ Այ­սօր, ­Դա­ւի­թի քա­ղա­քին մէջ, ձե­զի Փր­կիչ մը ծնաւ, որ Օ­ծեալ ­Տէրն է։ Ա­սի­կա ձե­զի նշան մը թող ըլ­լայ. պի­տի գտնէք մա­նուկ մը փաթ­թո­ւած խան­ձա­րուր­նե­րով եւ դրո­ւած մսու­րին մէջ» (­Ղու­կաս 2: 6-12):

­Մենք կը խօ­սինք  ­Բեթ­ղե­հէ­մի մա­սին այն ժա­մա­նակ, երբ «Օ­գոս­տոս ­Կայս­րի կող­մէ հրա­մա­նա­գիր մը ե­լաւ, մար­դա­հա­մար ը­նե­լու ամ­բողջ աշ­խար­հի վրայ։ Այդ ա­ռա­ջին մար­դա­հա­մա­րը տե­ղի ու­նե­ցաւ, երբ ­Կիւ­րե­նիոս կու­սա­կալ էր ­Սու­րիոյ։ Ա­մէն­քը կ­՛եր­թա­յին մար­դա­հա­մա­րի, իւ­րա­քան­չիւ­րը իր քա­ղա­քը։ ­Յով­սէփ ­Գա­լի­լիոյ ­Նա­զա­րէթ քա­ղա­քէն մեկ­նե­ցաւ դէ­պի Հ­րէաս­տան, ­Դա­ւի­թի քա­ղա­քը՛ ­Բեթ­հե­ղէմ, ո­րով­հե­տեւ ­Դա­ւի­թի տու­նէն ու սե­րուն­դէն էր, ար­ձա­նագ­րո­ւե­լու հա­մար իր կնոջ՛ ­Մա­րիա­մի հետ, որ յղի էր։» (­Ղու­կաս 2: 1-5):

Այդ ժա­մա­նա­կո­ւան հռո­մէա­կան իշ­խա­նու­թեան նա­խա­ձեռ­նու­թիւ­նը, որ մար­դա­հա­մար պա­տո­ւի­րած էր՝ հա­ւա­նա­բար վար­չա­կան պատ­ճառ­նե­րու հա­մար, ա­ռաջ­նոր­դեց սուրբ ­Յով­սէ­փը եւ ­Մա­րիամ կոյ­սը դէ­պի ­Դա­ւի­թի քա­ղա­քը՝ ­Բեթ­ղե­հէմ: ­Սուրբ Ա­ւե­տա­րա­նը պար­զա­պես կ­՛ու­զէ ը­սել մե­զի, թէ ­Յի­սու­սի ծնուն­դը տե­ղի ու­նե­ցած է տա­րած­քի վրայ, որ կա­րե­լի է գտնել զայն, փո­րագ­րո­ւած ժայ­ռի մը մէջ։ Ի­րա­կա­նու­թեան մէջ, գիւ­ղա­կան սե­նեակ մըն է, որ կը գտնո­ւի ներս, տուն մըն է՝ փո­րագ­րո­ւած ժայ­ռի մէջ, կա­րող է նաեւ ըլ­լալ տա­րածք մը, ուր պէտք է զե­տե­ղել կեն­դա­նի­նե­րը ո­րոշ պա­րա­գա­նե­րու մէջ եւ այլն, հոն մսուր կայ. սա­կայն Ա­ւե­տա­րա­նը բան մը չ’ը­սեր է­շի, կո­վու կամ այլ ա­նա­սուն­նե­րու մա­սին:

­Նոյնն ալ մսու­րը յայտ­նո­ւած է հո­վիւ­նե­րու ա­ւետ­ման մէջ որ­պէս ար­տա­կարգ նշան ի­րա­դար­ձու­թեան՝ «Այս նշա­նը ձեզ հա­մար»: ­Դուք կա­րող էք գտնել, նո­րա­ծին խան­ձա­րու­րով փաթ­թո­ւած եւ մսու­րի մէջ պառ­կած», եւ ա­պա ինչ­պէս ի­րենք կա­րող են տե­ղի ու­նե­նալ: «Ա­նոնք ան­մի­ջա­պէս գա­ցին եւ գտան ­Մա­րիամ ­Կոյ­սը, ­Սուրբ ­Յով­սէ­փը ու մա­նու­կը պառ­կած»:

Ու­րեմն՝ ար­տա­կարգ ծնունդ մըն է, որ սա­կայն չի կա­յա­նար տեղ մը պա­տե­րով շրջա­պա­տո­ւած՝ ըստ այդ ժա­մա­նա­կո­ւան հզօր­նե­րու սո­վո­րու­թեան, քա­նի որ ինքն ­Յի­սուս ը­սած է ­Յով­հան­նես Մկր­տի­չին մա­սին.- «­Գա­ցիք ի՞նչ բան տես­նե­լու. շքեղ հա­գուստ­ներ հա­գած մա՞րդ մը։ Շ­քեղ հա­գուստ­ներ կրող­նե­րը թա­գա­ւոր­նե­րու ա­պա­րանք­նե­րու մէջ են։ (­Մատթ. 11.8). այս ծնուն­դը տե­ղի ու­նե­ցած է պարզ հա­սա­րա­կու­թեան մը մէջ, ան­կախ ի­րենց անձ­նա­կան ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թե­նէն:

Ե­թէ ­Մատ­թէո­սի ա­ւե­տա­րա­նը կը բա­ցատ­րէ, թէ ինչ­պէ՛ս օ­տար­նե­րը դի­մած են նո­րա­ծին ­Մա­նու­կին որ­պէս հրեա­նե­րու թա­գա­ւո­րի,­Ղու­կա­սի ա­ւե­տա­րա­նը ա­սի­կա վեր­ջա­ւո­րու­թեան կը դնէ, քա­նի որ մար­գա­րէն ը­սած է ա­նոր մա­սին՝ յայ­տա­րա­րո­ւած ­Մե­սիա­յի «­Տի­րոջ հո­գին վրաս է, ո­րով­հե­տեւ օ­ծեց զիս եւ ղրկեց՝ քա­րո­զե­լու Ա­ւե­տա­րա­նը աղ­քատ­նե­րուն, գե­րի­նե­րուն՝ ա­ւե­տե­լու ա­զա­տու­թիւն, կոյ­րե­րուն՝ աչ­քի լոյս, հարս­տա­հա­րո­ւած­նե­րուն՝ ա­զա­տու­թիւն» (Ես. 61.1-2։ ­Ղու­կաս 4.18)։ Այդ­պէ­սով՝ ­Յի­սուս կը պա­տաս­խա­նէ պա­տուի­րակ­նե­րուն ­Յով­հան­նէս Մկր­տի­չի.- «­Գա­ցէ՛ք եւ պատ­մե­ցէ՛ք ­Յով­հան­նէ­սին ինչ որ տե­սաք եւ լսե­ցիք. ա­հա­ւա­սի՛կ կոյ­րե­րուն աչ­քե­րը կը բա­ցո­ւին, կա­ղե­րը շի­տակ կը քա­լեն, բո­րոտ­նե­րը կը մաք­րո­ւին, խու­լե­րը կը լսեն, մե­ռել­նե­րը յա­րու­թիւն կ­՛առ­նեն եւ Ա­ւե­տա­րա­նը կը քա­րո­զո­ւի աղ­քատ­նե­րուն։» (­Ղու­կաս 7.22-23):

Օրհ­նեալ է ­Յի­սու­սի ­Սուրբ Ծ­նուն­դը։ ­Սուրբ ե­կե­ղե­ցին՝ որ սի­րով ու կա­րեկ­ցու­թեամբ կը գրկէ բո­լո­րը, նոյ­նիսկ ան­հա­ւատ­նե­րը, կը հրա­ւի­րէ ձեզ բա­նա­լու ձեր սրտե­րը Աս­տու­ծոյ առ­ջեւ, ա­ռանց ո­րուն չկան եր­ջան­կու­թիւն եւ փրկու­թիւն։

Ք­րիս­տոս ծնաւ եւ յայտ­նե­ցաւ…
­Ձե­զի մե­զի մեծ Ա­ւե­տիս։

 

­Հայր ­Յով­սէփ Թ.Ծվ. ­Պէ­զա­զեան
­Յու­նաս­տա­նի ­Հայ ­Կա­թո­ղի­կէ Ե­կե­ղեց­ւոյ Ա­ռաջ­նորդ