Սր­տի խօսք

0
778

ՏԻՐՈՒՀԻ ՊԱՂՎԱՆՏԵԱՆ

Եր­կար տա­րի­նե­րէ ետք ծննդա­վայր այ­ցե­լու­թիւնս զու­գա­դի­պե­ցաւ՝ նա­խակր­թա­րա­նիս՝ «­Զա­ւա­րեան» վար­ժա­րա­նի հիմ­նադ­րու­թեան 90ա­մեա­կին, ո­րուն հա­մար մեծ գո­հու­նա­կու­թիւն զգա­ցի ներ­կայ գտնո­ւե­լով զոյգ տօ­նա­կա­տա­րու­թիւն­նե­րուն:
1951-52 տա­րեշր­ջա­նին, 18 երկ­սեռ ա­շա­կերտ­ներս ա­ւար­տե­ցինք վար­ժա­րա­նի 6ա­մեայ շրջա­նը՝ մեր հետ տա­նե­լով ան­մո­ռա­նա­լի յի­շա­տակ­ներ: Հա­յե­րէն լե­զո­ւի ու­սու­ցիչ­նե­րը ա­մէն ջանք թա­փե­ցին, որ­պէս­զի ճշգրիտ ձե­ւով ըմբռ­նենք մեր մայ­րե­նին:
1915ի ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն ա­զա­տած հայ ժո­ղո­վուր­դի մէկ մա­սը ա­պաս­տան գտաւ այս հիւ­րըն­կալ երկ­րին մէջ եւ, իր վրա­յէն տա­րագ­րու­թեան փո­շին չթօ­թո­ւած, իր զա­ւակ­նե­րը տե­ղա­ւո­րեց «­Զա­ւա­րեան» վար­ժա­րան: Որ­պէս վե­րապ­րո­ղի սե­րունդ՝ պարտք կը զգամ շնոր­հա­կա­լու­թեան խօսք յայտ­նե­լու՝ Հ. Կ. Խա­չի Շր­ջա­նա­յին Վար­չու­թեան, որ պայ­ծառ գա­ղա­փա­րը ու­նե­ցաւ 1927ին կեր­տե­լու հա­մեստ դպրոց մը, ուր հա­րիւ­րա­ւոր զա­ւակ­ներ հա­յե­ցի դաս­տիա­րա­կու­թիւն ստա­ցան:
Տե­ղին է շնոր­հա­ւո­րել բո­լոր ա­նոնց, ո­րոնք կա­րո­ղա­ցան կա­ռու­ցել նոր «­Զա­ւա­րեան»ը՝ իր յա­րա­կից սրահ­նե­րով, մար­զա­դաշ­տով եւ ար­դի խո­հա­նո­ցով:
Գ­նա­հա­տան­քի ար­ժա­նի է Գո­քի­նիոյ հայ գա­ղու­թը, որ կա­րո­ղա­ցաւ դպրո­ցին դռնե­րը բաց պա­հել՝ հա­կա­ռակ երկ­րին մէջ տի­րող տնտե­սա­կան տագ­նա­պին:
Այժմ՝ որ­պէս գա­նա­տա­հայ եւ եր­կար տա­րի­ներ «Ա­զատ Օր»ի ըն­թեր­ցող, բարձր կը գնա­հա­տեմ խմբագ­րու­թիւ­նը եւ սա­տար հան­դի­սա­ցող բա­ժա­նորդ­նե­րը, ո­րոնք եր­կար տա­րի­ներ կա­րո­ղա­ցան օ­րա­թերթ ու­նե­նալ, ինչ որ հա­զո­ւա­դէպ ե­րե­ւոյթ է շատ մը հայ­կա­կան գա­ղութ­նե­րու մէջ:
Նո­րա­նոր ա­մեակ­ներ կը մաղ­թեմ Հ. Կ. Խա­չի «­Զա­ւա­րեան» ազ­գա­յին վար­ժա­րա­նին, եր­կար եւ բե­ղուն տա­րի­ներ՝ «Ա­զատ Օր» օ­րա­թեր­թին: