Ստեփան Յովակիմեանի յիշատակին

Ստեփան Յովակիմեանի յիշատակին

0
418

ՊԱՐԷՏ ՔՀՆՅ. ԽԱՉԵՐԵԱՆ

Ազ­գա­յին ծա­ռա­յա­կան կեան­քէն ներս մարդ­կա­յին կո­րուս­տը, սու­գին կող­քին նաեւ մտա­հո­գու­թիւն կը յա­ռա­ջաց­նէ շրջա­պա­տէն ներս։ Ո­րով­հե­տեւ ծա­ռա­յող փա­ղան­գը կը զա­նա­զա­նո­ւի միւ­սէն՝ իր քիչ թի­ւով, զո­հո­ղա­կան աշ­խա­տան­քով եւ ար­դիւն­քով։ Այդ իսկ պատ­ճա­ռով, երբ ազ­գա­յի­նի մը մա­հո­ւան լու­րը լսո­ւի, մեր մտքե­րուն մէջ ան­մի­ջա­պէս հե­տե­ւեալ հար­ցու­մը կու գայ. «Ո՞վ պի­տի գայ ա­նոր տե­ղը»։ ­Հար­ցու­մը ան­շուշտ կը բխի ազ­գա­յին հրա­պա­րա­կի վրայ մար­դոյ­ժի լուրջ պա­կա­սու­թեան պատ­ճա­ռով։
Այդ հար­ցու­մը կա­տա­րե­ցինք մենք ան­ցեալ շա­բա­թա­վեր­ջին, երբ ի­մա­ցանք ­Գո­քի­նիոյ «Ս. ­Յա­կոբ» ե­կե­ղեց­ւոյ ­Թա­ղա­յին ­Խորհր­դոյ ա­տե­նա­պետ Ս­տե­փան ­Յո­վա­կի­մեա­նի մա­հո­ւան տխուր լու­րը։ Ս­տե­փա­նի գոր­ծա­կից­նե­րը վստա­հա­բար նոյն հա­ւատ­քով ու բծախնդ­րու­թեամբ պի­տի շա­րու­նա­կեն ի­րենց ա­ռա­քե­լու­թիւ­նը, բայց ա­նոր տե­ղը նոյն ո­գիով ու նո­ւի­րո­ւա­ծու­թեամբ նոր անձ մը պի­տի գա՞յ ար­դեօք։
Ազ­գա­յին հրա­պա­րա­կը ա­մա­յի է։
Ս­տե­փան ­Յո­վա­կի­մեա­նը նկա­րագ­րա­յին գի­ծով ժպտուն, ազ­նո­ւա­կան, խօ­սակ­ցու­թեան ու ար­տա­յայ­տու­թեան մէջ չա­փա­ւոր անձ­նա­ւո­րու­թիւն մըն էր։ Իսկ գոր­ծով, ան իս­կա­կան դրօ­շա­կի­րը դար­ձաւ «ե­կե­ղե­ցին իր երկ­րորդ տու­նը եւ ­Թա­ղա­յին ­Խոր­հուրդն ու ­Տիկ­նանց ­Մար­մի­նը իր երկ­րորդ ըն­տա­նի­քը» կար­գա­խօ­սին։ ­Շատ ա­ռիթ­նե­րու կը գոր­ծա­ծո­ւի այս նա­խա­դա­սու­թիւ­նը, սա­կայն քի­չեր միայն կը յա­ջո­ղին գա­ղա­փա­րը իս­կու­թեան վե­րա­ծել, ո­րոնց­մէ մին ե­ղաւ Ս­տե­փա­նը։
­Գո­քի­նիոյ «Ս. ­Յա­կոբ» ե­կե­ղե­ցին իր երկ­րորդ տունն էր։ Ա­մէն ­Կի­րա­կի պար­տա­ճա­նաչ կեր­պով ներ­կայ կը գտնո­ւէր ե­կե­ղե­ցի, որ­պէս հա­ւա­տա­ցեալ եւ որ­պէս պա­տաս­խա­նա­տու։ ­Տօ­նա­կան օ­րե­րու մարդ չէր ան։ Ինք­զինք ցոյց տա­լու կամ նկա­րին մէջ ե­րե­ւա­լու ազ­գա­յին հի­ւան­դու­թե­նէն չէր տա­ռա­պեր բնաւ։ Ո­րով­հե­տեւ ան իս­կա­պէս ե­կե­ղե­ցա­սէր անձ մըն էր։ Ամ­բողջ սրտով ու հո­գիով կը գուր­գու­րար ե­կե­ղեց­ւոյ — որ­պէս Աս­տու­ծոյ տուն — եւ շրջա­նի հա­յու­թեան գո­յա­տեւ­ման կա­րե­ւոր մէկ մաս­նի­կը։ Ս­տե­փան ­Յո­վա­կի­մեան օ­րի­նա­կե­լի ա­տե­նա­պետ մըն էր։ Ի­րեն հա­մար ա­տե­նա­պե­տի հան­գա­ման­քը գոր­ծա­կից­նե­րուն հրա­հանգ­ներ տա­լու, քննա­դա­տե­լու կամ պար­տադ­րե­լու չա­փա­նիշ չէր։ Ա­տե­նա­պետ Ս­տե­փա­նին հա­մար հան­գա­ման­քը լուռ ու շատ ան­գամ ա­նե­րե­ւոյթ ձե­ւով աշ­խա­տան­քի պար­տա­ւո­րու­թիւն էր։ Ազ­գա­յին մեր կեան­քը ցոյց տո­ւած է, թէ հան­գա­ման­քը բազ­մա­թիւ ազ­գա­յին­նե­րու նկա­րա­գի­րը փո­խած է, ներ­քին ու ար­տա­քին բար­դոյթ­ներ ու վնաս­ներ յա­ռա­ջաց­նե­լով։
­Մինչ­դեռ ա­տե­նա­պետ Ս­տե­փա­նը մնաց ազ­նո­ւա­սիրտ ու յար­գա­լիր եւ այդ բնա­ւո­րու­թեամբ ու գոր­ծե­լա­կեր­պով սի­րա­շա­հե­ցաւ իր գոր­ծա­կից­նե­րու սէրն ու վստա­հու­թիւ­նը։ ­Կա­րե­լի է ը­սել, թէ ան միշտ լա­ւա­տես, հա­մադ­րող ու մղում տո­ւող ուժն էր ­Թա­ղա­յին ­Խոր­հուր­դին ու ­Տիկ­նանց ­Մարմ­նոյ։ Ան իր ար­ժա­նիք­նե­րուն շնոր­հիւ շրջա­նի գոր­ծօն կա­ռոյց­նե­րուն ու ժո­ղո­վուր­դին յար­գան­քին եւս ար­ժա­նա­ցաւ։
­Թե­մա­կալ ա­ռաջ­նորդ ­Գե­ղամ Արք. ­Խա­չե­րեան նա­խա­գա­հեց յու­ղար­կա­ւո­րու­թեան եւ իր խօս­քին մէջ ար­ժե­ւո­րեց ու գնա­հա­տեց Ս­տե­փա­նը որ­պէս ար­ժա­նիք­նե­րու տէր մարդ ու ե­կե­ղեց­ւոյ նո­ւի­րեալ ծա­ռայ։ Ան յայտ­նեց նաեւ, թէ ժո­ղո­վուր­դին ու գոր­ծա­կից­նե­րուն բա­րի վկա­յու­թիւ­նը ա­նոր մա­սին խո­րա­պէս տպա­ւո­րեց զինք։
Ս­տե­փան ­Յո­վա­կի­մեա­նի նման ե­կե­ղե­ցա­սէր ազ­գա­յի­նի եւ օ­րի­նա­կե­լի ժո­ղո­վա­կա­նի մը բա­ցա­կա­յու­թիւ­նը մեծ ցաւ պատ­ճա­ռեց բո­լո­րին անխ­տիր։
­Յի­շա­տակն ար­դա­րոց օրհ­նու­թեամբ ե­ղի­ցի։

Ο επικήδειος λόγος της Ενοριακής Επιτροπής στη
μνήμη του Στεπάν Οβακιμιάν από τον Σέρκο Αραπιάν

Αποχαιρετούμε σήμερα με πόνο ψυχής, έναν άνθρωπο αγαπητό και σεβαστό. Ο Στεπάν Οβακιμιάν, ήταν ένας άνθρωπος πράος, δίκαιος και με αδιάλειπτο ενδιαφέρον, για τα προβλήματα και τις ανάγκες της εκκλησίας μας. Επιμελής, αποφασιστικός, πάντα πρόθυμος να συζητήσει αντίθετες απόψεις. Ένας πρόεδρος που διετέλεσε άξια το έργο του, με μοναδικό γνώμονα τη λογική και τη σύμπνοια.
Η είδηση της απώλειάς του, βύθισε σε θλίψη όχι μόνο την οικογένειά του, αλλά και όλους εμάς τους επίτροπους και τις κυρίες της επιτροπής της εκκλησίας. Η παρουσία όλων μας σήμερα εδώ, επιβεβαιώνει την αγάπη και τον απεριόριστο σεβασμό που έχουμε στο πρόσωπό του.
Αγαπημένε μας πρόεδρε. Όλοι αυτοί που σε γνωρίσαμε, θα έχουμε να λέμε για έναν άνθρωπο τίμιο, για τη προσφορά σου, για το ενδιαφέρον σου, τις συμβουλές σου, την αγάπη σου.
Στις τρεις γυναίκες της ζωής σου, την αγαπημένη σου σύζυγο, τις λατρεμένες σου κόρες, που ήταν πάντα στο πλευρό σου, ευχόμαστε ο Θεός να δίνει δύναμη. Τους εκφράζουμε τα βαθιά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Καλό ταξίδι πρόεδρε, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει.