Հայերուն մոռցուած եղբայրները՝ Ուտիները

Ու­տի­նե­րու դժո­ւար ան­ցեալն ու տխուր ներ­կան Այ­սօր քի­չե­րը կը յի­շեն, որ ներ­կայ Ատր­պէյ­ճա­նի տա­րած­քին բնա­կող տե­ղաբ­նիկ փոք­րա­թիւ­ժո­ղո­վուրդ­նե­րէն մէ­կը՝ ու­տի­նե­րը, դա­րեր շա­րու­նակ հայ­կա­կան հո­գե­ւոր-մշա­կու­թա­յին դաշ­տին մաս...

Պար­տի­զակ հա­յա­քա­ղա­քը

ՎԱՀԷ ՕՆՆԻԿԻ ՓԱԹՈՒՔԵԱՆ (­Հօր կող­մէ՝ պար­տի­զակ­ցի) Պար­տի­զա­կը հիմ­նո­ւե­ցաւ ­Սուլ­թան ­Մու­րատ Դ.ի ֆեր­մա­նով (հրա­մա­նագ­րով) 1625ին, ­Սե­բաս­տիոյ նա­հան­գէն գաղ­թած հա­յե­րու կող­մէ։ ­Պար­տի­զա­կը զուտ հա­յաբ­նակ եւ հա­յա­խօս գիւ­ղա­քա­ղաք մըն...

­Լե­ւոն ­Լու­սի­նեա­ն

­Հայ ար­քա­նե­րէն քի­չե­րու ճա­կա­տա­գի­րը այն­քան հե­տաքրք­րա­կան ե­ղած է, որ­քան ­Հայ­կա­կան ­Կի­լի­կիոյ վեր­ջին թա­գա­ւոր ­Լե­ւոն ­Լու­սի­նեա­նի­նը։ Ա­նոր կեան­քի ըն­թաց­քին ե­ղած են վե­րելք­ներ ու վայ­րէջք­ներ, ա­նակն­կալ­ներ...

Մշոյ դաշտի 1915ի գոյամարտի հերոսուհիներ՝ Խամէ եւ Տիրուն

ԷԴԻԿ ՄԻՆԱՍԵԱՆ-ՏԱԹԵՒԻԿ ՄԻՆԱՍԵԱՆ (Աղ­բիւր՝ «­Հայ կա­նայք 19րդ դա­րա­վեր­ջի եւ 20րդ ­դա­րաս­կիզ­բի հե­րո­սա­մար­տի տա­րի­նե­րին») Ց­րոնք­ցի ­Տի­րուն Եղ­սո­յեան Մ­շոյ դաշ­տի գիւ­ղե­րուն հե­րո­սա­կան ինք­նա­պաշտ­պա­նու­թեան օ­րե­րուն հայ կի­ներ տղա­մար­դոց կող­քին, կամ՝ ա­ռանց...

Հայ թատերական կեանքը 1919 թուականի Կիլիկիայում

ԲԱԽՏԻԱՐ ՅՈՎԱԿԻՄԵԱՆ «Ակօս» Ա­ռա­ջին ­Հա­մաշ­խար­հա­յին ­Պա­տե­րազ­մի ա­ւար­տից եւ զի­նա­դա­դար յայ­տա­րա­րո­ւե­լուց յե­տոյ, թրքա­կան կո­տո­րած­նե­րից ու հա­լա­ծանք­նե­րից փրկուած ­Կի­լի­կեան ­Հա­յաս­տա­նի բնակ­չու­թիւնն սկսել է մի քիչ ա­զատ շունչ...

Ա­կոբ ­Տի­լա­չար՝ լա­տի­նա­տառ թրքե­րէ­նի կնքա­հայ­րը

Ա. ԱՊՏԱԼԵԱՆ ­Թուր­քիոյ ար­դի պատ­մու­թեան մէջ կան բազ­մա­թիւ հանգ­րո­ւան­ներ, ուր հա­յը իր անջն­ջե­լի դրոշ­մը դրած է։ Ա­նու­րա­նա­լի է այս ներդ­րու­մը, եւ երբ փոր­ձենք ակ­նարկ մը...

Մեծ Հայրենական Պատերազմ

ՍԵՐԳԷՅ ԲԱԲԼՈՒՄԵԱՆ Բ. Աշ­խար­հա­մար­տի ըն­թաց­քին, խորհր­դա­յին իշ­խա­նու­թեանց կող­մէ այս­պէս կո­չո­ւած «­Հայ­րե­նա­կան ­Մեծ ­Պա­տե­րազմ»ին, մաս­նակ­ցած է 500 հա­զար հայ, ո­րոնց­մէ 300 հա­զա­րը ե­ղած է ­Խորհր­դա­յին ­Հա­յաս­տա­նէն,...

Ե­ղի­շէ ­Չա­րեն­ց

ՍԵԴՕ ՊՈՅԱՃԵԱՆ Երբ կը պատ­րաս­տո­ւինք ան­խառն հպար­տու­թեամբ դի­մա­ւո­րե­լու մեր հան­րա­պե­տու­թեան հա­րիւ­րա­մեա­կը, պար­տա­ւոր ենք կառ­չած մնա­լու մեր պատ­մու­թեան հա­րա­զա­տու­թեան։ ­Սե­փա­կան պատ­մու­թե­նէն կտրո­ւի­լը ա­հա­ւոր է ժո­ղո­վուր­դի մը...

Ա­րեւմ­տա­հա­յե՞ր, թէ՞ օս­մա­նա­հա­յեր… ո՞րն է ճիշ­դը

ԿԱՐՕ ԱՐՄԵՆԵԱՆ ­Հա­ճոյ­քով կ­՚ար­ձա­գան­գեմ վեր­ջերս «Ազ­դակ»ին մէջ լոյս տե­սած ընկ. ­Վա­րագ ­Գեթ­սե­մա­նեա­նի յօ­դո­ւա­ծին («Օս­մա­նա­հա­յե՞ր. Ա­յո՛, Օս­մա­նա­հա­յեր», http://hairenikweekly.com/2017/03/16/31440), որ գի­տակ հա­կա­ճա­ռու­թիւն մըն է եր­կու տա­րի ա­ռաջ...

Չարդախլու՝ հայ զօրականներու գիւղը

­Խա­չի­սար կամ ­Չար­դախ­լու գիւ­ղը ներ­կա­յիս կը գտնո­ւի Ատր­պէյ­ճա­նի ­Շամ­խո­րի շրջա­նին մէջ, ­Շամ­խոր քա­ղա­քէն դէ­պի ա­րեւ­մուտք: Ան պատ­մա­կան ­Մեծ ­Հայ­քի Ու­տիք նա­հան­գի ­Շա­կա­շէն գա­ւա­ռի գիւ­ղե­րէն...
- Advertisement -