Ատրպէյճանի ամօթալի դիւանագիտութիւնը

«21րդ ­դա­րու մշա­կու­թա­յին մաք­րա­գոր­ծու­մի ար­շա­ւը չէ ե­ղած ­Սու­րիոյ մէջ, ինչ­պէս դուք կրնաք են­թադ­րել, բայց Անդր­կով­կա­սեան լեռ­նաշղ­թա­յի հիմ­նա­կա­նօ­րէն ան­տե­սո­ւած մա­սի մը մէջ»,- կը գրէ բրի­տա­նա­կան...

Անկախութեան քաղաքական բեռը ծանր կը կշռէ

­Յով­սէփ ­Պա­րա­զեան ­Պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին, ազ­գա­յին պա­ռակ­տում­ներ ե­րե­ւան բե­րած են՝ ազ­գի մը տար­բեր ու տար­բե­րո­ւած խմբա­ւո­րում­նե­րու մի­ջեւ գո­յու­թիւն ու­նե­ցած հա­տո­ւա­ծա­կան տա­րա­մեր­ժու­թիւն­նե­րու ու շեր­տա­ւո­րում­նե­րու այ­լընտ­րանք­ներ: Ե­րե­ւան բե­րած...

Հ. Յ. Դ. Երիտասարդական Միութիւններու համեւրոպական խորհրդաժողովը

ՆԱՆՕՐ ԷՐՋԷՆԵԱՆ Այս տա­րի, Հ. Յ. Դ. Ե­րի­տա­սար­դա­կան ­Միու­թիւն­նե­րու հա­մեւ­րո­պա­կան խորհր­դա­ժո­ղո­վը տե­ղի ու­նե­ցաւ 10-12 ­Մա­յի­սին, Ա­թէն­քի մէջ։ ­Գո­քի­նիոյ «­Զա­ւա­րեան» ա­կում­բը, ե­րեք օ­րեր շա­րու­նակ, հայ­րե­նի­քէն եւ Եւ­րո­պա­յի...

Երբ լուսարձակները կը մարին…

Անց­նող շա­բա­թա­վեր­ջի ըն­թաց­քին, յու­նա­հայ գա­ղու­թին վրայ կի­զա­կէ­տող լու­սար­ձակ­նե­րը՝ ուժ­գին ճա­ռա­գայ­թու­մով մը, բա­ւա­կան լոյս սփռե­ցին եր­կու կա­րե­ւոր ե­րի­տա­սար­դա­կան հա­մա­ժո­ղով­նե­րու վրայ։ ­Բա­ցա­ռիկ զու­գա­դի­պու­թեամբ՝ մեր ազ­գա­յին օ­ճախ­նե­րէն ներս...

«Մայրերու Օր»ուան առթիւ սրտագին կոչ հայ մօր

ՄԱՆՆԻԿ ՊԷՕՐԷՔՃԵԱՆ - ԱՇՐԵԱՆ ­Սի­րե­լի հայ մայր, ­Դուն, որ Աս­տու­ծոյ կամ­քով ծնունդ ես տո­ւեր հա­յոր­դիի մը եւ ա­մէն օր քիչ առ քիչ քու կեանքդ կու­տաս, որ­պէս­զի...

Ե­րի­տա­սար­դու­թիւ­նը. ե­րաշ­խի­քը՝ մեր հա­մազ­գա­յին նո­ւա­ճում­նե­րուն

ՔԵՐՈԲ ԷՔԻԶԵԱՆ «Եւ դուք, ե­րի­տա­սարդ­ներ, միշտ եւ ա­մէն տեղ՝ վսեմ գա­ղա­փար­նե­րի պաշտ­պան­ներ, միա­ցէ՛ք ժո­ղովր­դի հետ» (Հ.Յ.Դ. ­Մա­նի­ֆեստ, 1890) ­Մա­յիս 10-12 եր­կա­րող շա­բա­թա­վեր­ջի ըն­թաց­քին, յու­նա­հայ գա­ղու­թը պի­տի հիւ­րըն­կա­լէ ե­րի­տա­սար­դա­կան եր­կու կա­րե­ւոր...

Լուսանկարչական ցուցահանդէս մը, որ կը լուսանկարէ պատմութեան կուտակուած վկայութիւններ

­ՅՈՎՍԷՓ ­ՊԱՐԱԶԵԱՆ «­­Հայ գաղ­թա­կան­նե­րը ­­Յու­նաս­տա­նի մէջ 1922-1940» պատ­մա­կան-վա­ւե­րագ­րա­կան լու­սան­կար­նե­րու ցու­ցադ­րու­թիւ­նը, ­­Նէա Զ­միռ­նիի ե­լեկտ­րո­նա­կան թան­գա­րա­նի սրա­հին մէջ, յու­նա­հայ գա­ղու­թի պատ­մու­թեան մէջ ար­ժա­նա­հա­ւա­տօ­րէն փաս­տագ­րա­կան ան­ցա­գիր մը եւս...

Պայքարի տրամաբանութեամբ

­Միհ­րան ­Քիւր­տօղ­լեան Ի­րա­ւուն­քի տի­րաց­ման ու­րիշ ճամ­բայ չկայ, բա­ցի պայ­քա­րէն: ­Հա­մա­մարդ­կա­յին պատ­մու­թիւ­նը բիւ­րե­ղա­ցու­ցած է իր վճռա­կան եզ­րա­կա­ցու­թիւ­նը, թէ կեան­քը, ծա­ռա­յու­թեան կերպ մը ըլ­լա­լէ ա­ռաջ, սկիզ­բէն մին­չեւ վերջ...

Ճանաչումէն դէպի հատուցում՝ երկար ճամբան

­Քե­րոբ Է­քի­զեան ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան 100րդ ­տա­րե­լի­ցի վախ­ճա­նին, հա­յու­թեան մէջ ձայ­նե­րը սկսան բազ­մա­նալ՝ «ճա­նա­չու­մէն վերջ՝ ի՞նչ» շեշ­տա­կի հար­ցադ­րու­մը յա­ռաջ բե­րե­լով։ ­Հայ ժո­ղո­վուր­դը ար­դէն հպարտ կը զգար...

­Պա­պիս ՆՈՐՇԷ­Նը

ԳԷՈՐԳ ՂԱԶԱՐԵԱՆ ­Պապս՝ ­Մար­գար ­Դաւ­թի ­Ղա­զա­րեա­նը, ծնո­ւել է 1902թ. (կամ 1907թ.), ­Վա­նի նա­հան­գի ­Նոր­շէն գիւ­ղում: ­Պապս թոռն էր ­Նոր­շէ­նի գիւ­ղա­պետ ­Ղա­զա­րի, ո­րի տոհ­մը, ինչ­պէս եւ...
- Advertisement -